Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

«Γιατί απέτυχε η καμπάνια του "ναι"»


Ποιός θα το επιστεφκεν, ότι για το ελληνικό ζήτημα θα αναδημοσιέφκαμεν άρθρα συστημικότατων εφημερίδων.... όπως καλή ώρα οι FT.
Στο σημείο που εφτάσαν τα πραματα βρίσκεις ακομα τζαι μέσα στην νεοφιλελευθεριά κόσμο που να έσσιει μαι στοιχιώση επαφή με τη πραγματικότητα

«Γιατί απέτυχε η καμπάνια του "ναι"»
«Δεν είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς γιατί ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε το δημοψήφισμα με συντριπτική νίκη. Είναι πολύ πιο δύσκολο να πει τι θα συμβεί τώρα», γράφει ο Βόφγκανγκ Μινχάου στους Financial Times, σχολιάζοντας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
«Οι αντίπαλοί του, και στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, λάθεψαν λόγω μιας σειράς εσφαλμένων κρίσεων, που ήταν από μικροπρεπείς έως μνημειώδεις.
Για μένα τρεις ξεχωρίζουν:
Η μεγαλύτερη ήταν οι σαφείς συντονισμένες παρεμβάσεις από αρκετούς κορυφαίους Ευρωπαίους πολιτικούς που δήλωσαν ότι το "όχι" θα οδηγήσει στο Grexit. Ενας από αυτούς ήταν ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας και ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών. Επανέλαβε μάλιστα την απειλή και μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Οι Ελληνες σωστά ερμήνευαν αυτές τις απειλές ως μια προσπάθεια παρέμβασης στη δημοκρατική διαδικασία της χώρας τους.
Η είδηση δε την περασμένη εβδομάδα ότι οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης προσπάθησαν να κρύψουν την τελευταία ανάλυση του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, επίσης, δεν βοήθησε. Η έκθεση του ΔΝΤ στην ουσία αποκάλυπτε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε δίκιο να ζητά μείωση του χρέους.
Η υπόλοιπη ευρωζώνη έδωσε την εντύπωση ότι ήθελε να "νοθεύσει" το δημοψήφισμα και δεν μπήκε καν στον κόπο να το κρύψει.
Το δεύτερο λάθος της εκστρατείας του "ναι" ήταν η αποτυχία να εξηγήσει πως το πρόγραμμα διάσωσης μπορεί να αποδώσει από οικονομικής άποψης.
Αυτή δεν ήταν μια διαμάχη μεταξύ των Κεϊνσιανών και των νεοκλασικών οικονομολόγων, που μας κρατά απασχολημένους σε αυτές τις σελίδες.
Το ελληνικό δημοψήφισμα ένωσε οικονομολόγους με πολύ διαφορετικές απόψεις, συμπεριλαμβανομένων των Πολ Κρούγκμαν, του Τζέφρεϊ Ζακς και του Χανς Βέρνεν Ζιν.
Δεν υπάρχει ευυπόληπτη οικονομική θεωρία σύμφωνα με την οποία μια οικονομία που έχει βιώσει μια οκταετή ύφεση χρειάζεται νέο γύρο λιτότητας για να πετύχει οικονομική προσαρμογή
Το τρίτο μνημειώδες λάθος ήταν η αλαζονεία. Οι υποστηρικτές του "ναι" πίστευαν ότι είχαν πετύχει... βασιζόμενοι σε δημοσκοπήσεις που αποδείχθηκαν εντελώς άστοχες.
Αυτό που για μένα ενόχλησε περισσότερο ήταν το επιχείρημα ότι ένα Grexit θα φέρει την οικονομική καταστροφή, λες και η οικονομική καταστροφή δεν έχει ήδη συμβεί.
Εάν είσαι άνεργος για πέντε χρόνια, με καμία προοπτική να βρεις δουλειά, δεν σε απασχολεί εάν τα χρήματα που δεν εισπράττεις είναι σε ευρώ ή δραχμές.  
Η περιφρόνηση της δημοκρατίας και οι οικονομική αγραμματοσύνη δεν είναι απλώς λάθη τακτικής.
Αυτά τα δύο «ποιοτικά χαρακτηριστικά» είναι τώρα οι εναπομείναντες ιδεολογικοί άξονες του ευρωπαϊκού σχεδίου.
Η Ελλάδα είναι η υπενθύμιση ότι η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, όπως έχει δομηθεί, είναι θεμελιωδώς μη βιώσιμη. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διορθωθεί, αλλιώς κάποια στιγμή θα τερματιστεί   
Ποιες είναι οι επιλογές τώρα; Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι θα είναι πιο δύσκολο τώρα να επιτευχθεί συμφωνία.
Μετά την επικράτηση του "όχι", η ελληνική κυβέρνηση θα επιμείνει σε μια πολύ διαφορετική συμφωνία με λιγότερη λιτότητα. Θα επιμείνει -και θα έχει δίκιο να το κάνει- σε μείωση του χρέους, που να συνάδει με τους υπολογισμούς του ΔΝΤ.
Δυσκολεύομαι να δω πώς θα συμφωνήσει η πλειοψηφία στη Γερμανία με μια τέτοια συμφωνία. Στην πραγματικότητα πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να πειστεί η Γερμανία στη μείωση του χρέους είναι να ξεκινήσει η στάση πληρωμών. Δεν πρόκειται να επιτευχθεί με άλλο τρόπο. Σε αυτή την περίπτωση, βέβαια, η πιθανότητα ενός Grexit είναι μεγάλη. 
Ίσως η μόνη ρεαλιστική λύση τώρα είναι μια συμφωνία που να καλύπτει μόνο την αναχρηματοδότηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Η ελληνική κυβέρνηση να χρεοκοπήσει έναντι των πιστωτών της, οι οποίοι θα σταματήσουν να χρηματοδοτούν την Ελλάδα. Κάτι τέτοιο θα ελαχιστοποιούσε τις δεσμεύσεις όλων, αλλά και μια τέτοια διευθέτηση θα αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες.
Και, τέλος, είναι καλύτερο να μη σκέφτεται κανείς το Grexit ως μια επιλογή που η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να κάνει ή να μην κάνει. Δεν είναι πια επιλογή που θα διάλεγε κανείς. Το Grexit είναι αυτό που θα συμβεί όταν όλες οι άλλες πιθανότητες έχουν εξαντληθεί. Και δεν υπάρχουν πολλές τώρα». 
πηγή
http://www.efsyn.gr/arthro/giati-apetyhe-i-kampania-toy-nai



Να προσθέσουμε εδώ:
1. την εξαιρετική κάλυψη των γεγονότων από τα ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΜΜΕ. Σε αντίθεση με το δικό μας δημοψηφισμα, τα ελληνικά ΜΜΕ, απέτυχαν πλήρως στους στόχους τους. Πατισμένοι και οι ίδιοι (αλλά δεν τους κλείουν) ξανάδωσαν κύρως στην δημόσια τηλεόραση και απέδειξαν περίτρανα στον ελληνικό λαό το πόσο σημαντικό είναι η ελευθέρη άγορα στην δημοκρατία

2. Συγχαρητήρια οφείλουμε επίσης, στες ΙΔΙΩΤΙΚΕς εταιρείες δημοσκοπήσεων.... Αν δεν τες εστείναν τες δημοσκοπήσεις πα να πει εν αχάπαροι.... Ούτε στα καν εξιτ πολλ δεν εκουτσιάσαν... Τζαι έσσιει κόσμο που εξακολουθεί να τες λαμβάνει υπόψιν για αποφάσεις πολιτικές, οικονομικές και άλλοσπως.
3. Η καμπάνια του Ναι, ευτήχησε να έχει ως υποστηρικτές της, όλους τους πρωην πετυχημένους, μεταρρυθμιστές και εκσυχρονιστές έλληνες πρωθυπουργούς, που με τα κόμματα τους και τις νούσιμες πολιτικές τους οδήγησαν αυτή τη χώρα από τον ένα θριάμβο στον άλλο. Ε πως να μη πιστεί ο έλληνας ;

4 σχόλια:

Hlithio Agrino είπε...

Ο Γιούνκερ ήταν που είπε "μην αυτοκτονήσετε από φόβο για τον θάνατο";

Βλακώδες να πες έτσι σε Έλληνες... οι οποίοι μεγάλωσαν με εικόνες "ηρώων" που επιλέγουν "τον θάνατο παρά την ατίμωση".

Πρόσθεσε σε αυτό και την ευλογία του Μητσοτάκη στο "ναι"... τζιαι έκλεισες!

Anef_Oriwn είπε...

Steliε Papalangi,

Το κείμενο ΣΟΥ μπορούσε [με το ανάλογο περιεχόμενο] να έχει και τίτλο «Γιατί πέτυχε η καμπάνια του “ΟΧΙ”»

Να προσθέσω ότι «η καμπάνια του Ναι, ευτήχησε να έχει ως υποστηρικτές της» και τύπους και τύπισσες όπως οι Λιάγκας, Σάκηςςςςς, Στάη, Ντενίση, που εμένα (τουλάχιστον) μού προκαλούν το λιγότερο θυμηδία

stelios papalangi είπε...

@ αγρινό και άνευ

Σωστός και σωστός:-)

στη τελευταία συγκέντρωση του ναι, φαίνεται να εκαταλάβαν ότι ησ στήριξη από τους "πρώην" και των κόμματα της μεταπολίτευσης μάλλον τους έβλαφτεν τζαι επροτημίσαν άλλες "προσωπικότητες" που δεν είχαν πρότερο βίο διαπλοκής (από όσον ξέρουμε τουλάχιστο).

Τωρά για τους ρουβάδες κλπ....
Χωρίς να έσσιει τζαι καμιά σημασία, βλέποντας τες τελευταίες συγκεντρώσεις του ναι τζαι του όχι.... εσκέφτουμουν ότι οι του ναι έχουν τζαι το πρόβλημα ότι δεν υπάρχει τζαι κανένα ελληνικό τραγούδι που να τους τερκάζει...

Aceras Anthropophorum είπε...

Ο δεξιός Ντε Βιλπεν στην Γαλλία είπεν σήμμερα ότι ο Ελληνικός λαός ήβρεν σήμμερα την αξιπρέπειαν του, τζιαι ότι συμπαθεί τον Τσίπραν διότι εν τζιείνος που του επέτρεψεν να την αποχτήσει.

Αλλά πέραν τζιαι που αξιοπρέπειες που εν υποκειμενικά συναισθήματα, ακόμα τζιαι οι πκιο αφελείς ευκολόπιστοι ευρώφιλοι ξέρουν σήμμερα πως τζιαι που ποιούς κυβερνάται πραγματικά τούτον το ισ̆κλίκκιν που θέλει να λέγεται ΕΕ. Μια χώρα πρέπει να πάρει την άδειαν που άλλες 18 για να φκάλει την Κυβέρνησην που θέλει. Ασ ησκεφτούμεν τζιαι για λλόου μας με τες ομοσπονδίες. Δεν θα μας φκάλει σε καλόν να θέλουμεν οι ελληνοκύπριοι να εκλέξουμεν τους αντιπροσώπους των Τουρκοκυπρίων όπως δεν θα εθέλαμεν εμείς να εκλέγουν την κυβέρνησην μας οι Γερμανοί, ή να μας βάλλουν στο δίλιμμάν πάττισμαν ή τζιείνον που θέλουμεν εμείς. Το genious του Τσιελεπή με την σταθμισμένη ψήφο, όπου δεν επιβάλλεις του άλλου τι θα εκλέξει (διότι 20% θα βαρεί η άποψη της άλλης κοινότητας στο αποτέλεσμαν) αλλάσσει την δυναμικήν διότι ούλλοι οι υποψήφιοι θα θέλουν να δείξουν τον καλλύττερον τους εαυτόν στην άλλην κοινότηταν για να κερδίσουν έναν μπόνους που μπορεί να τους δώκει συγκριτικόν πλεονέκτημα που τους εθνικιστές.

δυστυχώς όμως, επειδή δεν έχει ο καθένας 7 καντάρκα νουν όπως τον Τσελεπήν, είμαι σχεδόν σίουρος ότι θα παν σε πιο συμβατικές δομές, τύπου ο καθένας τζι έσσω του, όπως διεκδικούμεν λλίον πολλά σε μιαν ξηχαρβαλλωμένην ΕΕ λόγω της ανικανότητας μας να έβρουμεν δομές όπου η ελευθερία του υποσυνόλου δεν χαλά την στραγηγηκήν του συνόλου εάν δεν είναι πλειοψηφική στο σύνολον, αλλά τζιαι που την άλλην η στρατηγική του συνόλου, δεν γίνεται διχτατορία για το υποσύνολον όπως έκατσεν η διχτατορία της τρόικας πας το σβέρκον του ελληνικού κοινοβουλίου τζιαι κυβέρνησης.

Ελπίζω να μεν πάμεν σε απλά πράματα. Μιαν διχτατορίαν για ούλλους τζ΄έξω της πόρτας. Η σημμερινή διχτατορία της αγοράς, πολλά έφκολα γίνεται τζιαι πολιτικοστρατιωτική διχτατορία.