Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

επιτέλους οικονομικά - Thommas Piketty Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα

Στη προσπάθεια μας να έβρουμε κάτι να απαντήσουμε στο "εσύ τι προτείνεις ; ΕΣΣΔ ; " το ερίξαμεν στο θκιάβασμα. Είδη εκάμαμεν πρηγούμενη ανάρτηση, το βιβλίο όμως του πικετυ νομίζω ότι είναι σταθμός. και όχι μόνο ως προς τη πρόταση


Καταρχή επιτέλους μιλούμε για πολιτική οικονομία.
Ούτε για εμπιστοσύνη, ούτε για ψυχολογία των αγορών, ούτε για σπρεντς, για σουαπς, για οίκους αξιολόγησης κλπ.... Ούτε για ηλίθια μαθηματικά μοντέλα που απαντούν σε ηλίθια ερωτήματα από οικονομολόγους κλεισμένους στα πανεπιστήμια και που κανένα δεν ενδιαφέρουν παρά τους ίδιους

Όπως λέει και ο ίδιος το ερώτημα των ανισοτήτων είχε αποκλειστεί από την ακαδημία - οσάν να είχε λυθεί !

Αλλά ταυτόχρονα και νούμερα... Είναι συγκλονηστικό, πως στα πλείστα βιβλία των θεωρητικών της αριστεράς - δεν έχει μέσα νούμερα! Πουθενά. Ούτε οι Μαρξ, Λένιν, ρόζα, γραμσι, μέχρι μπαντιου και ζίζεκ - ούλλοι μα ούλλοι, ενώ είναι έξοχοι χειριστές της διελεκτικής και του τρόπου να κερδίζεις ένα διάλογο - δεν ασχολούνται με τα νούμερα. Έτσι όσες φορές ερώτησα : καλά μετά την επανάσταση τι; Ποιός θα παράγει , τι θα παράγει, ποιός θα επωφελείται με πιο τρόπο, και πως αυτό θα αποφασίζεται - η απάντηση πάντα η ίδια :

Τούτα θα τα έβρουν οι οικονομολόγοι.
Μα ποιοί καλέ ;

Μόνον κοινωνιολόγους έχει η αριστερά.
Οικονομολόγους δεν....
Πως θα διαμορφώσει ποττέ πρόταση ;
γιατί όπως λέει η τελευταία πρόταση του βιβλίου "η άρνηση μας να μετράμε σπάνια λειτούργησε προς όφελων των φτωχών"


Τέλοσπάντων. Το ότι η αριστερά δεν ξέρει, είναι πρόβλημα.... Ας δούμε τες αρλούμπες αυτών "που ξέρουν"



Πολιτική οικονομία λοιπόν. Δηλαδή τί ;

1.  Καταρχή φαίνεται να κάμνει μια έντιμη παρουσίαση των δεδομένων. Γιατί ως γνωστόν η σύγχρονη οικονομική επιστήμη έχει πάρει διαζύγιο από τη θεωρεία και τη μεθοδολογία έρευνας (και κυρίως από την ηθική).
Μαζέφκουν δεδομένα, τα κόφκουν τα ράφκουν όπως τους συφέρει, χωρίς ιστορικό ή θεωρητικό υπόβαθρο, τα περνούν που ένα κομπιουτερ , που τους κάμνει ένα regression τζαι νομίζουν ότι ανακαλύψαν κάποια σχέση.... Ο πικετυ που την άλη φαίνεται έντιμός. Σε όλα τα σημεία του βιβλίου δηλώνει ξεκάθαρα όπου θεωρεί ότι τα δεδομένα του έχουν πρόβλημα.


2. Ιστορικό βάθος. Ένα από τα βασικά προβλήματα, τη νεοφιλελευθερης (μη) σκέψης είναι ότι κινείται σε ρυθμούς χρηματιστηρίου , ψυχολογίας και πανικού και είναι εξ επιλογής αυτοαποκλεισμένη από τις συναφείς κοινωνικές επιστήμες (κοινωνιολογία, πολιτικές επιστημές αλλά κυρίως την ιστορία). Δύο από τα μεγάλα νεοφιλελευθερα ευφυολογήματα καταστρέφονται απλά και μόνο από την προσθήκη ιστορικού βάθους στην έρευνα.

το πρώτο αφορά την έρευνα του Κουζνετς, η οποία  παρουσίασε δεδομένα 35 χρόνων ξεκινώντας πριν από τον 1ΠΠ μέχρι και λίο μετά το τέλος του Δεύτερου και έδειχνε τάχα ότι οι ανισότητες στην αμερική μειώνονταν. Ένα ακαδημαικό έγκλημα γιατί πουλήθηκε φυσικά από τους μαρκετιερς του συστήματος ότι η ελεύθερη αγορά μειώνει τις ανισότητες... και τις αφαίρεσε (βολικότατα), εξ αιτίας αυτής της γελοίας έρευνας και από την ακαδημαική έρευνα.

Ουδεν αναληθέστερο βεβαίως, αφού αν ο τύπος έκαμνε το κόπο να κάμει μια έρευνα έστω λίγο πιο πριν ή πιο μετά θα έκατάληγε ακριβώς σε αντίθετα αποτελέσματα.... ή αν οι απόγονοι του εκάμναν την ίδια έρευνα για τις επόμενες δεκαετίες που ακολούθησαν θα εβρίσκαν πάλε τα αντίθετα αποτελέσματα.

γιατί τώρα πια ξέρουμε ότι τη μεγάλη διόρθωση στην ανισότητα σε αμερική και κυρίως στην ευρώπη την έφεραν οι δύο παγκόσμιοι πολέμοι... Δυστηχώς.
έκτοτε οι ανισότητες ανεβαίνουν , με τη περιόδο της σοσιαλδημοκρατίας να τις συγκρατεί κάπως, ενώ μετά τη νεοφιλελευθερη στροφή καλπάζουν ανεξελεγκτα.... και αισίως σήμερα η ευρώπη έχει τα ίδια επίπεδα ανισότητας όσο το 1910... πίσω ολοταχώς δηλαδή


σε αυτό καταστρέφει , και το μεγάλο μύθο της ανάπτυξης.... Σε επίπεδο 100ετίας η ανάπτυξη που προσφέρει αυτό το σύστημα είναι γύρω στο 1%.... λίγο για τη νεοφιλελευθεριά βεβαίως , αλλά δεν είναι λίγο. Μπορεί να βελτιώσει σημαντικά το επίπεδο ζωής από μια γενιά στην επόμενη - νοουμένου πάντα ότι δεν τα τρων λίοι....

Και αυτό καταστρέφει ένα ακόμα μύθο της νεοφιλελευθερης (μη) σκέψης - να αποδυναμώσουμε τις συντεχνείες και θα έρτει ανάπτυξη. Να θυμίσουμε ότι ο νεοφιλελευθερος όλεθρος που έφερε το δίδημο ρήγκαν - θάτσερ στηρίκτηκε πάνω στο μπαμπούλα της χαμηλής ανάπτυξης και ότι η γερμανία και η ιαπωνία θα τους εξεπερνούσαν και ότι οι συντεχνείες και τα εργατικά δικαιώματα εκάμναν τους άγγλους μαλθακούς και άλλες λοιπές μαλακίες.

Σήμερα βεβαίως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι
ο νεοφιλελευθερος οδοστρωτήρας δεν έφερε πιο ψηλή ανάπτυξη (πως θα μπορούσεν άλλωστε) από τη περίοδο της σοσιαλδημοκρατίας. Αντίθετα το μόνο που επέτυχε (αυτό που έπιζητά δηλαδή ο κάθε νεολελες) ήταν η μεταφορά πλούτου από τους φτωχούς στους πλούσιους.
η γερμανία και η ιαπωνία είχαν τότε πιο ψηλούς ρυθμούς γιατί εξεκινούσαν από πιο πίσω, και τελικά προσγειώθηκαν και αυτές στα ίδια επίπεδα ανάπτυξης.... για τον ίδιο λόγο προσγειώνεται σήμερα και η κίνα....

στο ιστορικό βάθος δυαλύεται επίσης η συνάρτηση παραγωγής των Cob Douglas η οποία είναι και πολύ δημοφιλές στα οικονομικά εγχειρίδια αφου ως γνωστόν "οι οικονομολόγοι αγαπούν τις απλές ιστορίες ακόμα και όταν είναι κατά προσέγγιση ακριβής". Αυτη η ιστορία λοιπόν βασίζεται πάνω σε μια πολύ ωραίο παραμύθι ("υπόθεση" την λένε στην ακαδημία) που ως συνήθως δεν αποδυκνύεται . δηλαδή από το γεγονός του "ότιδήποτε και αν συμβεί το μερίδιο κεφαλαίου είναι πάντα ίσο με ένα σταθερό συντελεστή α που μπορεί να θεωρηθεί αμιγώς τεχνολογική παράμετρος..... η οποία είναι πολύ ωραία ιστορία αφού μεταξύ άλλων "η σταθερότητα διανομής κεφαλαίου εργασίας δίνει μια εικόνα σχετικής αρμονίας και καταλαγής για το κοινωνικό σύστημα. Στην πραγματικότητα αυτή η σταθερότητα του μεριδίου του κεφαλαίου - αν υποτεθεί ότι επαληθεύται - καμία αρμόνία δεν διασφαλίζει: θαυμάσια μπορεί να συνδέεται με ακραία και αφόρητη ανισότητα στην ιδιοκτησία κεφαλαίου και στην κατανομή ισοδημάτων......Οι συντηρητικοί ή φιλελεύθεροι οικονομολόγοι θέλουν να δείξουν ότι η μεγένθυση είναι προς όφελος όλων: παραμένουν έτσι προσηλωμένοι στη θέση της πλήρους σταθερότητας στη διανομή κεφαλαίου / εισοδήματος, έστω κι αν κάποτε αμελούν τα δεδομένα ή τις περιοδους που δείχνουν άνοδο του μεριδιού του κεφαλαίου"







Ανισότητες
το βιβλίο σε παίρνει κεφάλαιο, κεφάλαιο πιάνοντας και εξηγώντας ένα ένα παράγοντα που οξύνει τις ανισότητες. Κάποιοι είναι μακροοικονομικοί όπως η μείωση της γενιτικότητας και η χαμηλή ανάπτυξη.




Άλλοι παράγοντες είναι καθαρά πολιτικής φύσεως και αφορούν
 την ανιστότητα εισοδημάτων,
 την ανισότητα πλούτου (επαναφέροντας έντονα το ζήτημα της κληρονομιάς) και
την ανισομερή κατανομή της παραγωγικότητας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας....

 Και αυτός είναι ο βασικότερος ίσως λόγος που ο πικετυ πρέπει να είναι στη βιβλιοθήκη του κάθε αριστερού. Όχι, δεν είναι κουμουνιστής και όχι δεν θαυμάζει τη ΕΣΣΔ. Αλλά εξηγεί αρκετά αναλυτικά που πρέπει να κοιτάξεις αν θέλεις να τες λύσεις... τζαι δεν μπορείς να κοιτάζεις μονόπαντα.


Τέλος, κεντρικό στοιχείο της έρευνα είναι η μεγάλη αντίφαση του καπιταλισμού ότι
             r > g (μη φοάστε αριστεροί - είναι πολύ απλά μαθηματικά)

δηλαδή η απόδοση του κεφαλαίου r είναι πάντα μεγαλύτερη από το ποσοστό αύξηση της οικονομίας g


Εν τζαι πυρηνική φυσική
Τι σημαίνει ;
Ο Πικετύ έψαξε και ήβρε ότι : Αν η οικονομία έχει π.χ. ανάπτυξη 3%  τα μάλια τζίηνων που κρατούν το κεφάλαιο θα αναπτυχθούν με ρυθμό 5%
Τζαι για να γινεί τούτο σημαίνει ότι κάποιων άλλων τα μάλια λιανίσκουν


Πιο επιστημονικά
"Κάτι το οποίο συνεπάγεται ότι οι περιουσίες που προέρχονται από το παρελθόν ανακεφαλαιοποιούνται ταχύτερα από το ρυθμό της αύξησης της παραγωγικότητας και των μισθών. Η ανισότητα αυτή εκφράζει μια θεμελιώση λογική αντίφαση. Ο επιχειρηματίας τείνει αναπόφευκτα να μετατρέπεται σε προσοδούχο και να κυριαρχεί όλο και περισσότερο πάνω σε εκείνους που δεν τους ανοίκει τίποτα άλλο από την εργασία τους. ΑΠό την ώρα που συγκροτείται το κεφάλαιο αναπαράγεται από μόνο του, ταχύτερα από όσο αυξάνεται η παραγωγή... Το παρελθόν καταβροχθίζει το μέλλον."






Είναι αδύνατο να το πάρουμε κεφάλαιο κεφάλαιο όπως εκάμαμεν για άλλα βιβλία γιατί ο όγκος των θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται δεν μας παίρνει.
έτσι απλά παραθέτω κάποια σκόρπια

Οι ανισότητες είναι πολιτική επιλογή
- Δεν υπάρχει ιστορικός ντετερμινισμός όσον αφορά τις ανισότητες. η ιστορία της κατανομής του πλούτου είναι πάντοτε μια ιστορία πολιτική και δεν συνοψίζεται σε καθαρά οικονομικούς μηχανισμούς. έτσι η μείωση των ανισοτήτων το 1950-60 είναι προοιόν δημόσιων πολιτικών όπως και η άνοδος τις δεκαετίες 70-80 και ένθεν.
Δεν μπορεί να το πει πιο ξεκάθαρα.... Εχεις ανισότητες ; είναι πολιτική επιλόγη.


Η σημασία των αντιλήψεων και της προπαγάνδας
"Η ιστορία των ανισότήτων εξαρτάται από τις αντιλήψεις που διαμορφώνουν οικονομικοί, πολιτικοί κοινωνικοί δρόντες φορείς για το τι είναι δίκαιο και τι όχι , από τους συχετισμούς δυνάμεων μεταξύ τους και από τις συλλογικές επιλογές που απορρέουν από τις αντιλήψεις τους αυτές. (σ.40) σωστός! ίσως δεν υπάρχει μεγαλύττερη ήττα που τούτο. το ότι εκαταφέραν να επικρατήσουν αυτές οι αντιλήψεις


"Στην πραγματικότητα, το πόσο ανεκτές μπορούν να γίνουν ανισότητες τόσο ακραίες δεν εξαρτάται μόνο από την αποτελεσματικότητα του καταπιεστικού μηχανισμού αλλά επίσης - και ίσως προπάντων - από την αποτελεσματικότητα του μηχανισμού νομιμοποίησης τους. Αν οι ανισότηες προσλαμβάνονται ως δικαιολογημένες, επείδη για παράδειγμα φαίνονται να προκύπτουν από το γεγονός ότι οι πλούσιοτεροι επέλεξαν να εργάζονται πιο πολύ  - 'η πιο αποδοτικά από τους φτωχότερους , ή επείδη εμποδίζοντας τους να κερδίζουν περισσότερα θα ζημιώνονταν οι πιο φτωχοί
τότε
είναι απολύτως εφικτό, η συγκέντρωση εισοδημάτων να ξεπεράσει τα ιστορικά της μέγιστά"

τι άλλο να πει ο άνθρωπος, πραγματικά απορώ! δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι τζιχατιστές που τους οικονομολόγους


"οι μισθολογικές ανισότητες αυξήθηκαν πολύ στις ΗΠΑ και στο ΗΒ απλούστατα απειδή η αμερικάνικη και η βρετανική κοινωνία έγιναν πολύ πιο ανεκτικές επάναντι στις ακραίες αμοιβές από τια δεκαετιές του1970 και του 1980...


Ακούτε συντεχνίες ;
Η μεγαλύττερη ήττα είναι ότι έχουμε χάσει το πόλεμο της προπαγάνδας

Οι ανισότητες δεν είναι ούτε στρέβλωση ούτε πρόβλημα
- η κύρια δύναμη απόκλίσης (το ότι το κεφάλαιο έχει σταθερά πιο ψηλή απόδοση από  την ετήσια αύξηση του εισοδήματος και της παραγωγής) δεν έχει σχέση με κάποια ατέλια της αγοράς, ακριβώς το αντίθετο ισχύει: όσο πιο τέλια είναι η αγορά κεφαλαίου , με την έννοια των οικονομολόγων, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχει να επαληθευθεί." Πιο εύγλωτα δεν μπορούσε να ειπωθεί - και όσοι εσπουδάσαν οικονομικά ξέρουν το. Το equilibrium, η τέλια αρμονία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης, η χαρά του κάθε νεολελέ , μπορεί να προκύψει άσχετα με το ποιός τα πιάνει. Το μοντέλο δεν το νοιάζει.



Η πρόοδος προς τον οικονομικό και τεχνολογικό ορθολογισμός δεν συνεπάγεται αναγκαστικά μια πρόοδο προς τον δημοκρατικό και αξιοκρατικό ορθολογισμό. Η κύρια αιτία είναι απλή:  Η τεχνολογία όπως και η αγορά δεν γνωρίζει ούτε όριο ούτε ηθική


Και ένα καλό ερώτημα
- δεδομένου ότι  1) όσοι δεν κατέχουν παρά την εργασία τους και ζουν σε συνθήκες λιτότητας δύσκολα θα ανεχθούν ότι οι κάτοχοι του κεφαλαίου - που σύχνα το έχουν κληρονομήσει - μπορούν χωρίς να δουλεύουν να ιδιοποιούνται μεγάλο μέρος του παραγομένου πλούτου -κάτι το οποίο δεν είναι περιέργο ότι έχει οδηγήσει και στη βία αλλά και 2) ότι αν όλη η παραγωγή γινόταν μισθοί δεν θα υπήρχει κίνητρο για επένδυση τότε το ερώτημα είναι "ποιό είναι το έυλογο επίπεδο διανομής μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας" (σ.62-3)

ποιό είναι  οεο ;

Ο μύθος των ανοικτών αγορών
-  όσον αφορά κάποίες συγκλίσεις που βλέπουμε όσον αφορά τη ανισότητα μεταξύ χωρών (κυρίως ασιατικές να φτάνουν την ευρώπη) από μια ιστορική οπτική η κινητικότητα κεφαλαίου (που στηρίζει  η κλασική οικονμική θεώρεία) δεν φαίνεται να είναι ο μηχανισμός εκείνος που επέτρεψε τη σύγκλιση μεταξύ χωρών....Ως επι το πλείστον, όλες αυτές οι χώρες χρηματοδότησαν οι ίδιες τες επενδύσεις...

Για το ΧΡΕΟΣ
- κάτι ενδιαφέρον που λέει για την αγγλία (και ισχύει βεβαίως για όλο το κόσμο) αφορά κάτι που ξεχνούμε για το δημόσιο χρέος: "το υψηλό δημόσιο χρέος υπηρετούσε αρκετά καλά τα συμφέροντα των δανειστών.... Από τη σκοπιά εκείνων που διαθέτουν τους πόρους είναι οπωσδήποτε πολύ πιο συμφέρον να δανείζουν ένα ποσό στο κράτος (και στη συνέχεια να εσιπράττουν τόκους για δεκαετίες) παρά να το πληρώνουν με τη μορφή φόρων"....  ή για την Ιταλια... "Η ιταλική εθνική περιουσία οπωσδήποτε αυξήθηκε άντονα (από το 1970 ως το 2010) αλλά λιγότερο έντονα από την ιδιωτική περιουσία, η εξαιρετική άνοδος της οποίας είναι εν μέρη τεχνιτή., καθώς το ένα ΄τεταρτο αντιστοιχεί στο αυξανόμενο χρέος της Ιταλίας προς ένα άλλο μέρος της χώρας. Αντί να πληρώνουν φόρους για να ισοσκελίσουν τους κρατικούς προυπολογισμούς οι Ιταλοί - ή τουλάχιστον όσοι είχαν τους πόρους - δάνειζαν χρήματα στη κυβέρνηση αγοράζοντας κρατικά ομόλογα ή δημόσια περιουσιακά στοιχεία, πράγμα που τους επέτρεπε να αυξάνουν την ιδιωτική τους περιουσία - χωρίς εντούτοις να αυξάνουν την εθνική περιουσία

Το χρέος δεν είναι απαραίτητα "σπατάλες" και "τσιεκκούθκια" αλλά η έλλειψη φορολογίας - αχρείοι ε, αχρείοι... οι πασh οικονομολόγοι το μόνο που ξέρουν για τους ισοσκελισμένουν προυπολογισμούς είναι οι μείωση μισθών και επιδομάτων - για αύξηση των φόρων ούτε λόγος.





΄


Από τα πιο σημαντικά
Η ανισότητα εισοδημάτων vs ανισότητα πλούτου
 : Η εισοδηματική ανισότητα μπορεί σε όλες τις κοινωνίες να αναλυθεί σε τρεις συνιστώσες : την ανιστότητα εισοδημάτων της εργασίας , την ανισότητα  της ιδιοκτησίας του κεφαλαίου , και τη σύνδεση ανάμεσα στις δύο αυτές διαστάσεις.
τι λεν τα νούμερα για αυτό  ;
Σε όλες τις χώρες σε όλες τις εποχές του κόσμου η ανισότητα της ιδιοκτησίας κεφαλαίου είναι πιο ακραία και πιο έντονη από την ανισότητα των εισοδημάτων.
Δηλαδή:
το 10% των πιο ψηλά αμοιβομένων έχει ένα μερίδιο της τάξης του 25-30% των εισοδημάτων
το 50% των πιο χαμηλά αμοιβόμενων έχει ένα μερίδιο μεταξύ 25-33% των εισοδημάτων

άνισό αλλά όχι τόσο άσχημα όσον ο πλούτος γιατί

το μερίδιο της περιουσίας που ελέγχει το ανώτερο 10% φτάνει παντού και πάντοτε να είναι πάνω του 50% του πλούτου
ενώ το κατώτερο 50% δεν του ανήκει ποτέ τίποτε ή σχεδόν τίποτε , πάντα λιγότερο του 10% του πλούτου !!!


και παρόλο που διάφοροι χαζο-οικονομολόγοι ήβραν άλλο φκιολίν να δικαιολογήσουν τις ανισότητες βαφτίζοντας το "ως ανισότητα των γενεών" πιο κάτω η πληρωμένη απάντηση
"Σε αντίθεση με μια διαδεδομένη άποψη η πάλη των γενεών δεν έχει υποκαταστήσει την πάλη των τάξεων"


.

Πως μετρούμε τις ανισότητες;
Προσοχή συνιστάται επίσης σε διάφορους δείκτες ανισότητας όπως ο Gini ο οποίος προσπαθεί να συνοψίσει σε ένα δείκτη την πλήρη ανισότητα κατανομής..κάτι που δεν μπορεί να γίνει "εκτός κι αν απλουστεύσουμε τη πολυδιάσττη πραγματικότητα και αναμείξουμε πράγματα που δεν πρέπει"
το ίδιο ισχύει για τους δείκτες του ΟΟΣΑ και των επίσημων στατιστικών ιδρυμάτων των κρατών. "τίποτε δεν θα μάθουμε από τέτοιου είδους δημοσιεύσεις"... "οι οποίες επικεντρώνονται συνήθως σε δείκτες που ηθελημένα αγνοούν την κορυφή της κατανομής και δεν δίνουν καμία ένδειξη για τα εισοδήματα πέρα από το 90ο εκατοστημόριο....

 Πως να το πω αλλιώς ; Τα νούμερα των νεοφιλελευθερων είναι χαλκευμένα. είναι φτιαγμένα για να υπηρετούν τα συμφέροντα τους. Αφού όπως λέει και ο Πικετύ "ο τρόπος που προσπαθεί κανείς να μετρήσει τις ανισότητες δεν είναι ποτέ ουδέτερος"


 απλά για λόγους προπαγάνδας και επίγνωση της ταξικής θέσης του κάθενος:
ΑΝ κάποιός σου πει ότι σύμφωνα με το Gini coefficient, η ανισότητα στη Κύπρο είναι 0.5 και βρίσκεσαι (ξέρω γω) στη 45 θέση, μπορείς να καταλάβεις κάτι μπορεί και όχι.
Αν σου πει, το 1% των πιο πλουσίων έχει τόσο ενώ το 50% των πιο φτωχών τόσο, τότε ασυναίσθητα, βάλεις τον εαυτό σου να σκεφτεί
- Καλά τούτο το 1% γιατί τόσο ;
- Τζαι καλά πόσον θέλει τούντο 1% για να χορτάσει
- Τζαι τι σκατά κοινωνία εν τούτη που το θεωρεί τούτο "σωστό" , "φυσιολογικό" , "δίκαιο" κλπ
- τζαι γω που ανοίκω ;

Ενώ πάρε ένα τζίνι 0.3 τζαι κάμε επανάσταση.


Ασ δούμε όμως και μια διαφορετική αιτιότητα.
που δεν αφορά μόνο του τι προκαλεί τις ανισότητες.
Αλλά του τι προκαλούν οι ανισότητες.... όπως ασ πούμε μια χρηματοπιστοτική κρίση..
"Κατά την άποψη μου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η άνοφος των ανισοτήτων σύνεβαλέ ώστε να καταστεί ασθενέστερο το αμερικάνικο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για έναν απλό λόγο: η άνοδος των ανιστοτήτων είναι ως συνέπεια μιας οιονεί στασιμότητας της αγοραστική δύναμης των λαικών και μεσαίων τάξεων στι ΗΠΑ, όποτε η τάση αυξημένου δανεισμού στα νοικοκυριά με χαμηλά εισοδήματα ενισχύθηκε , πόσο μάλλον που την ίδια εποχή προσφέρονταν δάνεια όλο και πιο έυκολα χωρίς κανόνες από τις τράπεζες και απο αδίστακτους χρηματοοικονομικούς διαμεσολαβητές, οι οποίοι αναζητούσαν καλές αποδόσεις για την πελώρια χρηματοοικονομική αποταμιεύση με την οποία τροφοδοτούσαν το σύστημα οι εύπορες τάξεις"

Είδετε γιατί πρέπει να τους τα πιάνεις όσων βαστούν πολλά;
Γιατί εν κάνει που δεν θέλουν να τα μοιράζουνται - θέλουν να ξιπουλιάζουν σαν κάθουνται , δημιουργόντας φούσκες που άλλοι πλερώνουν.... ενώ αν τα μοιράζουνταν - θα είσσιες πιο λία subprimes αφού ο κόσμος θα είσσιεν αξιοπρεπή μισθό να ξοφλά το σπίτι του , τζαι οι αρκόντοι πιο λία να σύρνουν πας τα κουμάρκα που παράγουν φούσκες.


Οριακή Παραγωγικότητα
Τη παπαριά με την "οριακή παραγωγικότητα" ακούσετε την;
Γιατί εσύ δουλέφεις 8 ώρες τζαι πιάνεις 10 , τζαι ο άλλος με τες ίδιες ώρες 1000 ;
Γιατί τόση είναι η οριακή παραγωγικότητα του καθενός ;
Και πως ορίζεται τούτο ;
Από μιαν έλλογη ταυτολογία (αφού οικονομικά και μεθοδολογία δεν συναντιούνται ποτέ)
Για να τα πιάνει σημαίνει αξίζει τα.
Και όμως , δεν υπάρχει κανένα μετρήσιμό στοιχείο που να αποδυκνύει ότι ο ένας είναι 100 φορές πιο παραγωγικός που τον άλλο
Γιατί ;
Γιατί ο κριτής και των δύο , είναι αυτός με τα 1000
όπως λέει και ο Πικετύ
"Δεν είναι προσβλητικό να υποθέσουμε ότι όσοι είναι σε θέση να ορίζουν οι ίδιοι το μισθό τους έχουν τη φυσική τάση να είναι πιο αισιόδοξοι από το μέσο όρο στην αξιολόγιση της οριακής τους παραγωγικότητας. "

Εν κοντά στο νουν

αλλά και να πρόσφερε κάτι στη κοινωνία ;
"Τα δεδομένα αποδυκνύουν με τον πιο πειστικό τρόπο τη χρεοκοπία της "εταιρικής διακυβέρνησης", καθώς και το γεγονός ότι ο καθορισμός των πιο υψηλών αμοιβών ελάχιστη σχέση έχει με ένα ορθολογικό σκεπτικό παραγωγικότητας"

Και να ήταν πιο παραγωγικοί...
- Η άνοδος των υψηλών εισοδημάτων δεν φαίνεται να έδωσε ώθηση στη παραγωγικότητα. ...Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι η εκτόξευση των αμοιβών πράγματι εξηγείται με το υπόδειγμα της διαπραγμάτευσης και δεν έχει μεγάλη σχέση η υποτιθέμενη βελτίωση της παραγωγικότητας των εν λόγω ιθυνόντων.

και φυσικά το brain drain
ακόμα ένας γελοιός μύθος που καταρρέει είναι η παπαριά ότι οι πολύ ψηλά αμειβόμενοι ανταμείβονται για το ταλέντο τους ή ότι οι ψηλές φορολογίες οδηγούν στο λεγόμενο brain drain... Λεκτικές κατασκευές με σαφές ταξικό υπόβαθρο και χωρίς ίχνος απόδείξης.... Η έρευνα λέει ότι δεν υπάρχει τίποτε που να αποδυκνύει ότι ένας CEO, που πιάνει 10-20 εκατομυρια το χρόνο είναι πιο παραγωγικός από ένα που πιάνει μισό εκατομμύριο (ενώ λογικά θα έπρεπε να ήταν 20-40 φορές πιο παραγωγικός). Δεν υποστηρίζονται από τα δεδομένα τα ηλίθια θεωρητικά κατασκευάσματα τους - πως να το κάμουμε ;


Η πλάνη της Γαλλικής Επανάστασης
"όπως φαίνεται , η ισότητα των δικαιωμάτων και των ευκαιριών δεν είναι αρκετή στο να οδηγήσει στην ισοτότητα των περιουσιών"
Δεν έχω κάτι να προσθέσω - είναι νομίζω ξεκάθαρο

Η μάλλον απλά να αναφέρουμε ότι το 98% των φοιτητών του χάρβαρντ έχουν γονείς εκατομμυριούχους


Κληρονομία (η κατάλυση της δημοκρατίας)
"Οι δημοκρατικές μας κοινωνίες στηρίζονται σε μια αξιοκρατική αντίληψη για τον κόσμο ή τουλάχιστον σε μια αξιοκρατική ελπίδα. Πιστέυουν δηλαδή σε μια κοινωνία όπου ο ανισόστητες βασίζονται στην αξία και στην εργασία παρά σε συγγένιες και προσόδους....
ενώ στη Γαλλία τη δεκαετία 2010-2020 "το 1/6 του πλυθησμού θα λάβει μια κληρονομία μεγαλύτερη από όσα βγάζει ο μισός πλυθησμός από τη δουλειά του σε όλη του τη ζωή."

το κεφαλαίο για τη κληρονομιά είναι συγκλονηστικό. Η επιρροή της πάνω στις ανισότητες σοκάρουν, σε κοινωνίες οι οποίες για κάποιο χαζό λόγο θεωρούν ότι αυτό το ζήτημα το είχαν ξεπεράσει.

Αλλά και προτάσεις

- Η φορολογία δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Πρόκειται για κατεξοχήν πολιτικό και φιλοσοφικό , ίσως το κορυφαίο... Στη καρδία κάθε μεγάλης πολιτικής ανατροπής βρίσκουμε μια φορολογική επανάσταση.... Η συγκεκριμένη μορφή που παίρνουν οι φόροι βρίσκεται σε όλες τις κοινωνίες στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Το θέμα είναι συμφωνηθεί ποιός πρέπει να πληρώνει τι και στο όνομα ποιών αρχών....
(και το ότι απουσιάζει από όλες σχεδόν τις εκλογικές αναμετρήσεις τοπικές και διεθνείς σε κάμνει να θέλεις να βάλεις τα κλάματα. Ο μόνος που άκουσα να μιλά ξανά για φορολογία εν ο κόρμπυ και προχθές )

-  Η προοδευτική φορολογία αποτελεί πάντοτε μια φιλελεθερη μέθοδο για τη μείωση των ανισοτήτων με την έννοια ότι ο θεσμός αυτός σέβεται τον ελευθερο ανταγωνισμό και την ατομική ιδιοκτησία, ενόσω τροποποιεί  τα ιδιωτικό κίνητρα με τρόπο κάποτε ριζοσπαστικό αλλά πάντα προβλέψιμο και συνεχή, βάσει κανόνων που ορίζονται εκ των προτέρων και συζητούνται δημοκρατικά, στο πλαίσιο ενός κράτους δικαίου....εκφράζει κατά κάποιον τρόπο έναν ιδανικό συμβιβασμό ανάμεσα στην κοινωνική δικαιοσύνη και την ατομική ελευθερία



- ο προοδευτικός φόρος στο κεφάλιο είναι ένα θεσμός σαφώς πιο κατάλληλος για το ζήτημα των ανισοτήτων (από τον πληθωρισμό που κάποιοι εισηγούνται) , τόσο για λόγους δημοκρατικής διαφάνεις όσο και πραγματικής αποτελεσματικότητας
-  Ο κύριος ρόλος ενός φόρου στο κεφάλαιο δεν είναι η χρηματοδότηση του κοινωνικού κράτους αλλά η ρύθμιση του καπιταλισμού (σκεφτείται το λίον... έχει βάση)

.........
Καλά θα έκαναν να ενδιαφερτούν για τον προοδευτικό φόρο στο κεφάλαιο ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές των αυτορυθμιζόμενων αγορών. Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι τόσο οι υπερμετρες ανιστότητες στις περιουσίες δεν έχουν μεγάλη σχέση με το επιχειρηματικό πνεύμα και καμία χρησιμότητα για τη μεγένθυση.

............
Δυστηχώς όμως, οι πόλεμοι ήσαν εκείνοι που οδήγησαν στην ανάδυση της προοδευτικής φορολογίας και όχι η φυσιολογική κειτουργία της καθολικής ψηφοφορίας!!!

Οι οικονομολόγοι , οι οποίοι καταλαμβάνουν σήμερα μια αξιοζήλευτη θέση στην αμερικάνική εισοδηματική ιεραρχία και έχουν συχνά την εξοργηστική τάση να υπερασπίζονται το ιδιωτικό τους συμφέρον, κρυπτόμενοι πίσω από μιαν αμφίβολή υπεράσπίση του γενικου συμφέροντως (και εδώ υποκλεινόμαστε! Οι μόνοι με την ηθική το homo economicus είναι οι ίδιοι οι οικονολόγοι. Να τπούμε απλά.... Στηρίζουν αυτές τες απόψεις γιατι εξυπηρετεί τη πούγγα τους)


- όλα μας οδηγούν στη σκέψη ότι ένας συντελεστής του 80% που θα εφαρμοζόταν στα εισοδήματα πέραν των 500.000 δολαρίων ή του 1.000.000 όχι μόνο δεν θα έβλαπτε την αμερικάνική μεγένθυση αλλά αντίθετα θα επέτρεπε την καλύτερη κατανομή της καθώ και τον αισθητό περιορισμό συμπεριφορών που είναι οικονιμικά περιττές.

Θέλετε πρόταση γελοίοι ;
Πάρτε την

Ω... σας φαίνεται ακραίο ;

- Ο φορολογικός συντελεστής για τα ψηλότερα βρετανικά εισοδήματα έφτασε το 98% κατά τη δεκαετία του 1940 (είδες πράματα που κάμναν οι δεξιοί σε περιόδους κρίσης!)



- για το κοινωνικό κράτος τα λέει τόσο ωραία - θα σας αφήσω να το διεβάσεται μόνοι σας

Και πρόταση για το δημόσιο χρέος
το δημόσιο χρέος ευνοεί αντίστροφες ανακατανομές από τους πιο φτωχούς προς εκείνους που έχουν τους πόρους να δανείζουν το κράτος....Αυτό που αληθεύει και μάλιστα ντροπιαστικά είναι η εξαιρετικά κακή κατανομή του εθνικού κεφαλαίου: ο ιδιωτικός πλούτος στηρίζεται στη δημόσια φτώχεια με συνέπεια να δαπανούμε πολύ περισσότερα σε τόκους από ότι στη ανώτερη εκπαίδευση μας.... ιδού γιατί πρέπει να μείωσουμε το ταχύτερο το χρέος αυτό...

Αλλά πως οεο ;

Πάρτην πρόταση:

Ιδανικά μέσω ενός έκτακτου και προοδευτικού φόρου στο ιδιωτικό κεφάλαιο



Ζητείται επιγόντως αριστερά με πρόταση....ΑΝ την εύρει κάποιος ας μας ειδοποιήσει


Και προς του νεολελέδες... Μην ξανακούσω τη χαζομάρα "τι θέλεις δηλαδή , Σοβιετική ¨Ενωση ; "
Προτάσεις υπάρχουν .... αν και υπάρχει το πρόβλημα ότι ίσως επιρρεάσουν τη πούγγα σας




Και ως Υστερογραφο 
Για τη Κύπρο και το κουρεμα (που ίσως η αριστερά θα έπρεπε να επανεξετάσει ως χρήσιμο εργαλείο)



Αφού το σκέφτονταν για μήνες , τα μέρη της Τροικας είχαν την ολέθρια ιδέα να προτείνουν ένα έκτακτο φόρο σε όλες τις καταθέσεις με τους ακόλουθους συντελεστές 6.75% μέχρις τις 100,00 και 9.9% πέρα από το ποσό αυτό. Η ιδέα θα μπορούσε να ήταν ενδιαφέρουσα, στο μέτρο που προσιδιάζει σε ένα προοδευτικό φόρο στο κεφάλαιο, διέφερε όμως σε δύο σημαντικές αποχρώσεις. πρώτον η ελαφρά προοδευτικότητα ήταν σαφώς απατηλή.Κατόπιν η φολορογικη βάση δεν τέθηκε ποτέ με ακρίβεια... Με άλλα λόγια αν είχε εφαρμοστεί αυτός ο φόρος θα ήταν ασφαλώς βάανυσα αντιπροοδευτικός λαμβάνοντας υπόψιν τη σύνθεση των μεγαλύτερων χαρτοφυλακίων...Στην περίπτωση της Κύπρου δεν είναι αναγκαστικά σκανδαλώσης ότι ζητήθηκε συμβολή από τους καταθέτες. Το βαθιά σκανδαλώσης είναι ότι δεν επιδιώχθηκε καν να αποκτηθούν τα μέσα προκειμένου να εφαρμοστεί μια δίκαιη, διαφανής και προοδευτική κατανομή βαρών...

Η επίσημη εκδοχή ότι ο flat tax στις καταθέσεις υιοθετίθηκε ύστερα από εισήγηση του κύπριου προέδρου ο οποίος ήθελε να φορολογήσει βαριά τους μικρούς καταθέτες ώστε να μη φύγουν από τη χώρα οι μεγαλύτεροι. Εν μέροι αυτό δείχνει το δράμα των μικρών χωρών στην παγκοσμοιποίηση, καθώς για να επιβιώσουν και να βρουν μια θέση στον ήλιο αναγκάζονται κάποτε να παραδίνονται στον πιο άγριο φορολογικό ανταγωνισμό προκειμένου να προσελκύσουν τα πιο κακόφημα κεφάλαια. ...θεωρώ σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η φυσιολογική πορεία του φορολογικού ανταγωνισμού οδηγεί στην υπερίσχυσει των φόρων κατανάλωσης, δηλαδή σε ένα σύστημα που δεν επιτρέπει καμιά προοδευτικότητα κσι στην πράξη ευνοεί όσους έχουν τους πόρους να αποταμιεύουν ή να μεταγκαθίστανται ή ακόμα καλύτερα και τα δύο

έτσι που όταν η ευρωπαική αριστερά μιλά για ενιαίο ευρωπαικό φόρο - το ακελ σφυρίζει αδιάφορα για να σώζει ένα μοντέλο που κανένας μέχρι σήμερα δεν μας έχει απόδείξει ότι  ευνοεί καθόλου τους εργάτες...






Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Οι τρεις νίκες του Κορμπυ

Όχι, βεβαίως και δεν νίκησε.
Ενικήσαν οι συντηρητικοί.

Και όχι δεν μας νοιάζει αν "έχασε το στοίχημα" η Μέι, (όπως το χασε πιο πριν ο κάμερον)
Σιαν, μεν εμπιστέφκουνταν τους δημοσκόπους του συστήματος.

Και ούτε μας απασχόλει αν λίρα έχασεν (ολάκερον !) 1.5%  γιατί τα εξιτ πολ είπαν ότι μπόρει να μην υπάρξει αυτοδυναμία.

Και φυσικά στα αρχίδια μας οι αγορές - που έσσιει που το πρωί που μάχουνται να μας πείσουν ότι προτιμούν τη σταθερότητα.
Μπούρδες.
Τα ρυάλια τα πολλά εν στη αβεβαιότητα που φκαίνουν.


Και βεβαίως τες αναλύσεις που άκουα σήμερα στο ρικ, για τα επικοινωνιακά λάθη που έκαμεν η Μει που της εκοστίσαν...


Λοιπόν, ο Κόρμπυ ηττήθηκε και οι εγγλέζοι θα φαν αλλό μια τετραετία συντηρητικών

Τι εκατάφερε λοιπόν

Το Πρώτον: τη νίκη ενάντια στους δημοσκόπους και τα ΜΜΕ
προτοφανή υποστήριξη παρόλο το πόλεμο των καθεστωτικών μιντια ότι είναι λαικιστής, άπείρος, άκραίος, unfit to govern κλπ....
και όλα αυτά που ;
Σε μια από τις πιο δυνατές οικονομίες του πλανήτη , που δεν επέρασεν καν μνημόνια
Γιατί όσον και να πιπιλλούν τα μίντια τες επιτυχίες του συστήματος και ότι όλοι κερδίζουν από αυτό
έρκεται η ώρα που πάεις στο μπακκάλη και αντιλαμβάνεσαι ότι δεν κανούν
έτσι που όπως είπεν και κάποιος παλιά
Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό. 



Το δεύτερο και συνέπεια του πρώτου είναι ότι θα καθαρίσει επιτέλους το εργατικό κόμμα που τους "νούσιμους νεοφιλελευθερους". Πόσες αναλύσεις ότι εχρησιμοποίησε ένα μάτσο ακραίους "and he stormed the party".....13 εκατομμύρια ψήφους

Που σημαίνει δύο τουλάχιστον βασικά πράματα.
ότι διάολε ήσουν στη σωστή πλευρά ότι αντιτίθεσουν στες δημοκρατικές παρεμβάσεις...που 15 χρόνια μετά
- δεν βρήκαν όπλα μαζικής καταστροφής (γιατί είναι ψεύτες λόγω ιδεολογίας)
- δεν εφέραν τη δημοκρατία (γιατί λίην ιστορία να εξέραν , η δημοκρατία δεν επιβάλεται)
- δεν εφέραν την ασφάλεια , ούτε στη Μέση Ανατολή ούτε στην Αγγλία (και όταν τους το λέει μετά το Μαντσεστερ τα καθεστωτικά ΜΜΕ να απαντούν ότι "προσπαθεί να κερδίσει ψήφους που ένα τραγικό γεγονός")

και το προφανές , όταν είσαι το εργατικό κόμμα πρέπει να είσαι με τους εργάτες - που ο μπλερισμός δεν ήταν



Αλλά το κυριότερο
Εϊχαμεν επιτέλους πολιτικές εκλογές .
Που μετά τες εκλογές στη Γαλλία που επιλογή ήταν μεταξύ ακροδεξιού και Απολιτικ,
ή στην αμερική που είχαμεν μεταξύ πουεκατομυριούχου ακροδεξιού και εκατομυριούχας νεοφιλελευθέρας ,
επιτέλους είχαμεν εκλογές που κάποιος απαίτησε να βάλει το δικό του διακύβευμα
Ούτε τη σταθερότητα της κυβέρνησης για τες διαπραγματεύσεις του μπρέξιτ
Ούτε η ασφάλεια (των πολέμων και των περικοπων)
Αλλά επιτέλους το ζήτημα των ανισοτήτων των εισοδημάτων και του πλούτου
Δεν ξέρω τελικά αν θα το κατάφερνε
ούτε ξέρω αν (όπως πολλοί άλλοι) είχε κάποιο πρόγραμμα πως θα το πετύχει
Αλλά κάπoιος επιτέλους ετόλμησεν να θέσει το ζήτημα της φορολογίας
Γιατί πως στο διάολο θα κάμεις αναδιανομή χωρίς φορολογία στο πλούτο ;
Έσσιει 30 χρόνια που κάμνουμε εκλογές και κανένας δεν υπόσχεται φόρους
Και έτσι πάντα κάποιος μας πιάνει το πόδι μας όταν ρωτά - καλές οι παροχές αλλά τα ρυάλια πόθεν θα ρτουν
ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟ!!!
ΔΙΑΒΟΛΕ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟ!
Γιατί δαμέ είναι και η παγίδα που έππεσεν η νεοφιλελευθερη σοσιαλδημοκρατία
Θέλει και κοινωνικό κράτος χωρίς φόρους
και που να τα βρει εκτός που το δανεισμό ;
Ε , μα το να γίνεσαι υποχήριο των τοκογλύφων δεν είναι η λύση...
γιατί μετά έρκουνται τζαι απαιτούν να τα πιάσεις που τους εργάτες και δεν έχεις επιλογή.. χρωστάς τους


τόσες προεκλογικές και κανένας δεν θέτει ζήτημα φορολογίας
Δεν είναι τεχνικό
Είναι ίσως το πιο πολιτικό ζήτημα που υπάρχει
και επιτέλος ο συζητούμε

μόνο για αυτό ο κόρμπυν έχει προσφέρει αρκετά







Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Η κρυμένη κυπριακότητα τζαι η ανακάλυψη της ελπίδας

Το περασμένο Σαββατοκυριακό εβολτάραμεν με τις κόρες  στη πόλη τζαι έτσι άξιππα  είδα τούτα τα παιθκιά να τραγουδούν ζωντανά



ήταν τζαι κάποιος άλλος δημιουργός το όνομα του οποίου δεν εκατάφερα να συγκρατήσω...
ήταν τζαι μια τσιατήστρια που επούλαν ένα βιβλίο με τσιατιστά (με πιο light θεματολογία)

Νομίζω εμεγάλωσα πολλά...δεν μπορώ να ακούω τούντη μουσική πολλή ώρα.
Αλλά, για πολλή ώρα δεν εμπορούσα να συγκρατήσω ένα χαμόγελο
Τζίηνο το χαμόγελο ελπίδας.

Ναι, αυτό επιτέλους είναι κυπριακό τραγούδι.
Αυτή είναι ίσως η κυπριακότητα....
60 χρόνια δημοκρατίας όπου αυτός ο τρόπος έκφρασης εχλευάζετουν και στη παιδεία και στα ΜΜΕ, δεν εκαταφέραν να εξαλείψουν μιαν ανάγκη να εκφραστείς με τες οικιές λέξεις τζαι φράσεις


Και με ταξικό υπόβαθρο!!! Το ροκ που ακούαμεν, πρέπει να έσσιει 30 χρόνια να γράψει κάτι με  τόσο ταξικό στοίχο.

Και όχι δεν ήμουν ποττέ ονειροπόλος,
Φυσικά και δεν θα λυθεί το κυπριακό επειδή θκύο δημιουργοί αποφασήσαν να κάμουν ένα κυπριακό ραπ τραγούδι
Ούτε θα  βελτιωθεί η θέση του εργάτη επειδή θκυό ραπερ τραγουδούν ξανά τη φτώσσια


ήταν όμως η χαρά ότι ίσως αυτή η γεννια να γίνει καλύττερη που τη δική μας, που το μόνο που την αποσχολεί εν το σαρβαιβορ τζαι τα δάνεια που δεν μπορεί να αποπληρώσει χωρίς να ρωτά το "γιατί;".

ήταν ένα χαμόγελο ότι κάπου υπάρχει ακόμα πηγαία δημιουργία
ότι κάπου κάποιος αντιδρά έστω με τούντο τρόπο
ότι ίσως υπάρχει ελπίδα

Άντε, και καλή τύχη μάγκες

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Η αριστερά και το κυπριακό

Που τη μια βλέπω τις αναρτήσεις του νέου τωρά που το ΚΚΕ άλλαξε ρότα...που την άλλη πριν λίγο καιρό κάποιοι εξ ελλάδος σύντροφοι  μου εκφράζαν το παράπονο ότι το ακελ δεν έχει δική του αριστερή θέση για το κυπριακό, και αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να είναι παρά το δεκανικί του Αναστασιάδη.

Και κείνο που επροσπάθησα να πω, αλλά κάπως δεν έβρισκα τις λέξεις είναι ότι δυστηχώς δεν φταίει το ΑΚΕΛ (που για πρώτη φορά στην ιστορία μάλιστα συμπεριφέρεται τόσο υπεύθυνα και μάλιστα ως αντιπολίτευση) , αλλά το γεγονός ότι η αριστερά στο σύνολο της δεν έχει θέση για τις εθνοτικές διενέξεις.

Και πως να έχει άλλωστε ;
Αφού από ανέκαθεν το πρόβλημα με το έθνος ήταν ότι μας έκλεφκεν το υποκείμενο (σε θεωρητικό επίπεδο) και τη συνείδηση (σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο)

Γιατί η δική μας θεώρηση του κόσμου χωρίζει το κόσμο σε φτωχούς και πλούσιους σε εργάτες και κεφάλαιο... ενώ τα έθνη κάμνουν τα πράματα πιο περίπλοκα.
Ενώ η συγκρούση μας με τον εθνικιστή της χώρας μας   είναι ξεκάθαρη και θεωρητικά και ιδεολογικά, το πρόβλημα με τις εθνοτικές διενέξεις είναι ότι πλέον έχεις άλλο υποκείμενο σε τρία διαφορετικά επίπεδα που ανάλογα με το ποιο θα επιλέξεις καταλήγεις και σε άλλες πολιτικές.

το ένα επίπεδο είναι να κάμεις την ανάλυση συμφερόντα εκ και τκ ελίτ , και συμφέροντα εκ και τκ εργαζομένων.

το άλλο είναι η ανάλυση να μπεις (αλλά λένιν) σε μια αντίληψη του "έθνους καταπιέστη" και του "καταπιεζόμενου έθνους".... οι πλούσιοι εκ και οι φτωχοί τκ.... οι καταπιεστές εβραίοι και οι καταπιεσμένοι παλαιστήνιοι.... οι καταπιεστές τούρκοι και οι καταπιεζομένοι κούρδοι κλπ κλπ


Το τρίτο (αφού συνήθως σε μια εθνοτική διένεξη θα εμπλακούν μητέρες πατρίδες, γείτονες χώρες, υπερδυνάμεις) είναι προφανώς η ιμπεριαλιστική ανάλυση.


Η κάθε ανάλυση αντιλαμβάνεται τις αιτίες που οδήγησαν σε μια εθνοτική σύγκρουση διαφορετικά, έτσι αναγκαστικά θέτει άλλες προτεραιότητες , έχει άλλους "εχθρούς", και κατά συνέπεια άλλες προτάσεις.  Με την πρώτη θα έπρεπε να είσαι και εναντίον του Μιλόσεβιτς και εναντίον του Ουτσεκα.  Με την δεύτερη παίρνεις το μέρος των κοσοβαρων ως η πιο φτωχή εθνοτική ομάδα στη Γιουγκοσλαβία.  Με την Τρίτη καρφωτό Μιλόσεβιτς αφού έτσι είσαι αντιιμπεριαλιστης.


Το πρόβλημα βεβαιώς με την πρώτη, είναι οτι οσοι το προσπάθησαν είναι συνήθως οι πρώτοι που χαρακτηρίζονται προδότες και πρώτοι που θα εκτελεστούν...και μάλιστα από τους δικούς τους.




η συνέπεια είναι η αριστερά να πέφτει σε αντιφάσεις από διένεξη σε διένεξη αφού κάθε φορά υποστηρίζει κάποιο άλλο... οι κούρδοι της τουρκίας εκαταπιέζονταν.... ενώ οι κούρδοι του Ιρακ τους εβάλαν πάνω οι αμερικάνοι για να δυαλίσουν το ιρακ.... εθνικιστές ήταν οι κροάτες και κοσοβάροι - όχι οι σέρβοι,


οι πιο "παραδοσιακοί" εκάμαν την "αυτόδιάθεση των λαών" ως το απόλυτο ευαγγέλιο της αριστεράς (το έγραψεν ο βλαδίμηρος άλλωστε) το οποίο όμως έχει την ευχέρεια (ως όλα τα ευαγγέλια) να είναι τόσο γενικόλογο  που ο καθένας το ξεχειλώνει όπως θέλει.... ενώ κανένας δεν θέλει να παραδεκτεί ότι έχει σοβαρές ελλείψεις και αδυναμίες για να γίνει οδηγός επιλύσεων εθνοτικών διενέξεων.
Έτσι κι αλλιώς αλλά προβλήματα προσπαθουσε να λύσει.


καταρχή δεν είναι και κείμενο που στέκεται από μόνο του.  Κουβαλά την αθεράπευτη αρρώστια των αριστερών που θέλουν να αποδείξουν ότι είναι πιο αριστεροί που τους άλλους αριστερούς.... έτσι που στο παραπάνω μέρος του κειμένου αντί να βρίσκεις θέσεις -  βρίσκεις λόγους γιατί οι άλλοι (που δεν έχεις ποτέ θκιεβάσει) είναι λάθος.




Η αυτοδιάθεση βεβαίως (αν επιτρέπεται να κάμουμε κριτική του βλαδήμιρου) έχει και τα εξής χαρακτηριστικά ή αδυναμίες

- καταρχή δεν είναι η έγνοια του να λύσει το εθνικό ζήτημα. Σε καμία περίπτωση. Η έγνοια του είναι πως θα οδηγηθούμε στην επανάσταση. Κι αν μας εξυπηρετούν τα εθνικά κράτη προς αυτό το σκοπό, τα στηρίζουμε...ιδαλλιώς όχι...  
1000 φορές κι αν το θκιεβάσεις δεν θα μπορέσεις να έβρεις ξεκάθαρη απάντηση
αν εμείς εδικαιούμαστουν αυτοδιάθεση  / ένωση ;
αν ταυτόχρονα εδικαιούνταν και οι τκ τη δική τους αυτοδιάθεση / διχοτόμιση. Και αν ναι σε πιο μέρος του νησιού; 
και βεβαίως δεν θα έβρεις τίποτε επί της ουσίας που να στηρίζει τα σημερινά μοντέλα που συζητούμεν.

άσε που αν δεις κάτι τέτοιο πως θα δικαιολογήσεις την ΔΔΟ βάση του Λενιν;


the example of the Balkans and that of Asia prove that Kautsky’s proposition is absolutely correct: the national state is the rule and the “norm” of capitalism; the multi-national state represents backwardness, or is an exception

Τα άλλα δύο βασικά προβλήματα του ευαγγελίου είναι καθαρά πρακτικής φύσεως (κάτι που ο λένιν ειρωνεύεται δεόντως)
Καλά άτε στηρίζεις τα έθνη να κάμουν κράτη , σύνορα πως θα τραβήσεις (χωρίς πόλεμο και αίμα) ; είναι συγκλονηστικό ποσό αποφέυγει να πάρει θέση σε αυτό το καίριο ζήτημα

το άλλο βεβαίως είναι ότι, είναι εύκολο να λέεις ότι η εργατική τάξη στηρίζει την αυτοδιάθεση όχι όμως για τους ίδους λόγους που το κάμνει η ελίτ αλλά στηρίζοντας τα δικά της ταξικά συμφέροντα... αλλά...
όπως αποδείχτηκε
άμαν αφήσεις την εργατική τάξη έρμαιο της προπαγάνδας της εθνικιστικής ελιτ, μετά δεν μαζεφκεται.  Ο Λένιν μπορεί να ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να μπορεί να κάμνει το διαχωρισμό ,  αλλά η εμπειρία μάλλόν μας έχει αποδείξει ότι όποτε η αριστερά επροσπάθαν να το παίξει "εθνική" δύναμη , η  εργατική τάξη έχει είδη αποκτήσει εθνική συνείδηση και έχει χάσει την ταξική της.

Αλλά τουλάχιστον, ο λένιν και η ρόζα είχαν μια κάποια πρόταση... Μετά...



Μετά τις θηρειωδίες του Ναζισμού οι αριστεροί κοινωνιολόγοι της ευρώπης  αφιερώσαν μεγάλο μέρος της έρευνας τους στο να αποδομήσουν τη κατασκευή του έθνους (ως προιόν της εκπαίδευσης , του κράτους, της τυπογραφίας κλπ) ...  Και το έκαναν αρκετά καλά αλλά πλέον μόνο ανέλυαν τι έβπεπαν γύρω τους, χωρίς να προτείνουν και τι πρέπει να κάμουμε αφού κατασκευαστεί το έθνος και μετά.... ή αν μπορείς με τα ίδια εργαλεία να το καταστρέψεις. Ή έστω ποια είναι η  θέση της Αριστεράς σε ότι αφορά τις εθνοτικές διενέξεις 

Στον υπόλοιπο κόσμο, η περίοδος της απο-αποικιοποίησης, οδήγησε σε σειρά κινημάτων που εκάμναν αγώνα με το σύνθημα της αυτοδιάθεσης (μέχρι και οι δικοί μας ακροδεξιοί) από τους οποίους όμως οι 9 στους 10
- όταν επιάσαν εξουσία εγίναν οι ίδιοι ή οι επίγονοι τους δικτάτορες
- η αριστεροσύνη τους αναλώνετουν μόνο στον αντι-ιμπεριαλισμό, χωρίς να προσφέρουν και τίποτε ιδιαίτερο στους εργάτες
- και σε πολλές περιπτώσεις καταπίεσαν άλλες εθνοτικές ομάδες εντός των νέο-δημιουργηθέντων κρατών.


Ούτε στον υπαρκτό είχαμε υπόδειγμα πως λύνουμε εθνοτικά ζητήματα
το ΚΚ πολωνίας με την πρώτη ευκαίρια εκδιώξε όλους τους εβραίους για καθαρά λόγους εξουσίας εντός του κόμματος
οι βούλγαροι, βουλγαροποιούσαν τα ονόματα των μειωνοτήτων
οι τσεχοσλοβάκοι με την πρώτοι ευκαιρία εδυαλήσαν
οι ρώσοι είχαν προφανώς περισσότερα προνόμια από όλες τις υπόλοιπες εθνοτικές ομάδες (που σε καμιά ο λενιν δεν έδωσε δικαιώμα αυτοδιάθεσης) αν δεν ήταν και καταπιεστές των υπολοίπων... ο σημερινός εθνικισμός τους δεν προέκυψε από το πουθενά
ο μόνος που φαίνεται ότι αντιλήφθηκε ότι είχε εθνοτικά ζητήματα  ήταν ο Τιτο. Ο οποίος όμως έκτισε ένα κατασκεύασμα που 1) εστηρίζετουν πολύ στη προσωπικότητα του ίδιου του Τιτο να το κρατά ενωμένο και 2) Αντιμετώπιζε ζητήμάτα που στην βάση τους ταξικά με συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που τελικά απλά επιδείνωναν το πρόβλημα.


Μέσα σε όλα αυτά , πως περιμένουμε το ΑΚΕΛ να έχει μιαν "αριστερή" πρόταση ;
Και τι είναι τελικά μια αριστερή πρόταση ; 
Η ίδια η αποδοχή του δικοινοτισμού δεν περιέχει τη μεγαλύτερη αντίφαση για την αριστερά ; 

γιατί αποδεχόμενος το δικοινοτισμό στην ουσία αποδέχεσαι ότι τα έθνη στη κύπρο είναι εδώ για να μείνουν και δεν θα κάμω καν προσπάθεια να τα αλλάξω...


Φυσικά το να θεωρείς ότι το ενιαίο κράτος είναι "αριστερή" πρόταση είναι εξισου γελοίο......αρνείσαι το κινδυνο που κουβαλά η παράδοση της εξουσίας στον εθνικισμό της δυνατότερης και πλουσιότερης ελιτ και αφαιράς  στο πιο αδύνατο από τα δύο έθνη το δικαίωμα του να συν-αποφασίζει...

Άσε που αν φτάσουν ποττέ σε σχέδιο, οι αμερικάνοι σίγουρα θα το στηρίξουν... και τι πιο σημαντικό επιχείρημα να το απορρίψεις από τον αντι-ιμπεριαλισμό

πείτε μου τωρά εσείς ποια είναι η αντι-εθνικιστική πολιτική ; 

ότι κάμεις εν λάθος σας λέω - μας εκλέψαν το υποκείμενο. Μας εκλέψαν τη συνείδηση του υποκειμένου. Ότι και να υποστηρίξεις , κάποιον θα ευνοήσεις και θα κατηγορηθείς...

όπως τότε.... γιατί η ρόζα είσσιεν δίκαιο όταν έλεγε ότι το να στηρίζει την αυτοδιάθεση της πολωνίας συστρατεύεσι με την πολονική εθνικιστική ελιτ
όπως είχε και ο λένιν δίκαιο ότι να αρνείσαι την αυτοδιάθεση της πολωνίας, συστρατεύεσαι με των ρώσικό εθνικισμό.

Ότι κάμεις εν λάθος. Πάντα κάποιος αριστερός θα σε κατηγορήσει ότι συμπορεύεσαι με τους εθνικιστές ή τους ιμπεριαλιστές.




δεν έχεις καν τη δικαιολογία του βλαδίμηρου... κάμνω κάποιες παραχωρήσεις τωρά γιατί προσβλέπω σε κάτι μεγαλύττερο στο μέλλον. τωρά που επανάσταση έχει ξεχαστεί, με ποιά δικαιολογία θα στηρίξεις τις όποιες σου υποχωρήσεις ;

Που την άλλη, τι ;
Δεν μπορείς να κατηγοράς το ακελ για την ευρύτερη αδυναμία της αριστερής διανόησης να πάρει θέση πάνω στα ζητήματα εθνοτικών διενέξεων...

Και δεν μπορείς να αγνοείς τη συνεισφορά του ακελ στη συνείδηση του κόσμου του

Γιατί , η μεγαλύτερη συνεισφορά του ΑΚΕΛ σε αυτόν το τόπο (που νομίζω ούτε το ίδιο δεν το καταλαβαίνει) είναι η διαπαιδαγώγηση που έδινε στο κόσμο του (όσον ακόμα είχε νεολαίες, συνεργατισμούς και καφενεία) ενάντια στην εθνικιστική κρατική μας παιδεία.

Ο κόσμος του ακελ είναι η βάση της λύσης (ούτε η 8η ιουλίου , ούτε οι συμφωνίες χριστόφια ταλάτ ή μακαρίου ντεκτας)

Φυσικά ενώ η παιδεία του ακελ σωστά εμάθενε στο κόσμο του να μη μισά τους τκς, έπεφτε στην αντίφαση να να αγιοιποιεί το Μακάριο, κάτι που το έκαμνε αδύνατο μέχρι και σήμερα να έβρουν κοινή πρόταση με την τκ αριστερά... Και μέχρι σήμερα χωρίς να κάμουν ποττέ το κόπο να ρωτήσουν ένα τκ αριστερό γιατί τους προκαλεί φόβο ο μακάριος - συνεχίζουν να τον εργαλειοποιούν αδυνατώντας να δουν πόση ζημιά κάμνει η ιδεολογία του μακάριου στις όποιες πιθανότητες λύσεις


Που τζιαμέ τζαι τζει δεν υπάρχει κάτι "αριστερό" στις θέσεις του ακέλ ή
 κάποια σημαντική διαφορά  της αριστεράς σε σχέση με τις θέσεις της φιλελευθερης δεξιάς για το κυπριακό πλην του ζητήματος των ΝΑΤΟικών εγγυήσεων όπου η διαφωνία ήταν ξεκάθαρη.

Το μόνο επιπλέον στίγμα, ήταν η διασταυρούμενη και σταθμισμένη ψήφος - το οποίο πολλές φορές ετόνισα ότι ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμα της διακυβέρνησης χριστόφια και μακάρι να μεν το τινάξει ο αναστασιάδης. 
Που βεβαίως στη βιβλιογραφία η έννοια της διασταυρούμενης ψήφου δεν στηρίζεται από ακαδημαικούς με αριστερό υπόβαθρο - ούτε στηρίζεται σε ρομαντικά επιχειρήματα που εκφράζει το ακελ. Αντίθετα είναι μια πρόταση που λαμβάνει υπόψιν τον τυχοδιωκτισμό των ελιτ, και τους ανταμοίβει με αξουσία εφόσον συνεργάζονται.


Που τζιαμέ τζαι τζει τίποτε... Το ΚΕΒΕ και το τκ εμπορικό επιμελητήριο, εμπλουτίζουν τη λύση με τες δικές τους θέσεις και οι συντεχνείες κάθονται απραγείς και βλέπουν τους άλλους να κάμνουν παιχνίδι.

Ούτε καν η ελπίδα ότι αν λύσουμε το κυπριακό τότε θα λυθούν τα χέρια της αριστεράς από το "εθνικό" ζήτημα και θα μπορέσει (επιτέλους) να δει γυρόν της τον εργασιακό μεσαίωνα - εμένα με έχει πείσει. Μπα... οι μαστόροι μια χαρά θα παιρνούν πάνω στη ράσσιη μας είτε με διχοτόμιση είτε με ΔΔΟ.

Εξου και ποττέ τόσα χρόνια δεν εκατάφεραν η εκ και η τκ αριστερά από κοινού να παρουσιάσουν ένα κοινό όραμα και σχέδιο. ή κάτι έστω και στο ελάχιστο διαφορετικό που τζίηνα που θα έβρεις στη φιλελευθερη δεξιά... ο ταλάτ και ο χριστόφιας είχαν εντελώς τες ίδιες διαφωνίες που έχει σήμερα ο αναστασιάδης και ακκιντζί.

Η τκ αριστερά ακολουθώντας το εθνικό της αφήγημα θέλει τούρκικες εγγυήσεις για να νιώσει ασφαλής
Η εκ αριστερά ακολουθώντας το εθνικό της αφήγημα θεωρεί το κάθε φτωχό μετανάστη (που μεγάλο μέρος τους είναι κούρδοι), έγκλημα πολεμου που πρέπει να φύγει και όταν της εκάμναν κριτική για τους έποικους που αποδέκτηκε , η απάντηση ήταν "μα αποδεχτήκαν τους οι άλλοι πριν που μένα".

Δεν επροσπαθήσαν ποττέ να βάλλουν στις συνταγμάτικές πρόνοιες του σχεδίου ότιδήποτε που θα μειώνει τες ανισότητες ως κύριο παράγοντα σταθερότητας σε ένα δικοινοτικό κράτος.

Δεν επιχειρηματολογεί με κάποιο θετικό τρόπο υπερ της ΔΔΟ, αλλά την αποδέχεται ως τη μόνη εφικτή λύση... ως τη μόνη λύση μεταξύ δύο εθνικισμών.... ίσως και να υποστήριζε και κάποιο άλλο μοντέλο αν οι εθνικιστές δεν επροκαλούσαν την εισβολή...


Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ιδέα πως θα εμπορούσαμεν να λύσουμεν μιαν εθνοτική διένεξη... Δεν υπάρχει τίποτε που μπορεί να μας εγγυηθεί ότι η ΔΔΟ θα δουλέψει.... Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να μας πείθει ότι μετά τη ΔΔΟ οι ενδιάμεσοι δεν θα έχουν ρόλο ....


Δεν έχει ίδεα η αριστερά τι πρέπει να κάμει - και παρόλα τα πιο πάνω που της εκαταλογίσαμε - δεν παύει να είναι η μόνη μας ελπίδα.... Γιατί όπου αφήκαν τέτοια ζητήματα στη δεξιά τα πράματα ήταν πολύ.... μα πολύ χειρότερα

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Λύσην τωρά! Çözüm Şimdi! Solution now!



1. Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένηες, Μαρωνίτες, ξένοι τζ̆αι ντόπιοι, που κατοικούμεν τζ̆αι αγαπούμεν τούτον τον τόπον, δηλώννουμεν ότι δεν θέλουμεν να ενωθεί με κανέναν κράτος, ούτε να μείνει μoιρασμένος. Καλούμεν τα ελληνοκυπριακά τζ̆αι τουρκοκυπριακά πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την λύση να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να το κάμουν γνωστόν τζ̆αι ξεκάθαρον προς τους ξένους τζ̆αι προς τους Κυπραίους ούλλους, ότι τούτον εν η πεποίθηση αλλά τζ̆αι ο στρατηγικός στόχος της πλειοψηφίας του λαού. Είναι η κυριόττερη σύγκλιση για την ασφάλειαν που χρειαζούμαστιν σήμμερα για να ξεπεραστεί το αδιέξοδον, να γνωρίζει τζ̆αι να εμπιστεύεται η μια κοινότητα τους πραγματικούς στόχους της άλλης. Καλούμεν τες πολιτικές δυνάμεις να στηρίξουν την προσπάθειαν των ηγετών για λύσην, δείχνοντας τους έμπρακτα το πολιτικόν υπόβαθρον πάνω στο οποίον θα χτιστεί η ομοσπονδία.

 2. Εμάς που υπογράφουμεν την δήλωσην τούτην, δεν επηρεάζεται η σκέψη μας που γόητρα παλιών πολέμων. Δρούμεν μαζίν ορθολογικά για την ειρήνην τζ̆αι το κοινόν μας μέλλον. Καλούμεν τους ηγέτες να απελευθερωθούν που τα όποια γόητρα τζ̆αι να επικεντρωθούν στην δουλειάν να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Καλούμεν τους να σταματήσουν να σπαταλούν ενέργειαν να ρίξει ο ένας τον άλλον που το γόητρον του τζ̆αι να χάννουν τον χρόνον ποιού εν τα φταισίματα, Ο κόσμος χρειάζεται να του δείξουν στην πράξην πως θα λειτουργήσει αρμονικά η αυριανή μας ομοσπονδία.

 3. Εμείς μελετούμεν τα γεγονότα για να δημιουργήσουμεν άποψην για το παρελθόν τζ̆αι να εμπνευστούμεν για έναν όμορφον τζ̆αι ειρηνικόν μέλλον. Οι ηγέτες να καλέσουν τους θεσμούς παιδείας των θκυ̮ο κοινοτήτων να δηλώσουν ότι εν προσηλωμένοι σε μιαν εκπαίδευσην που σέβεται την ιστορίαν σαν επιστήμην τζ̆αι όχι πολιτικόν εργαλείον, τζ̆αι που σέβεται τους μαθητές σαν αθρώπους ελεύθερους, να έχουν δικήν τους κρίσην για τα γενονότα.

 4. Καλούμεν τα κόμματα που λαλούν ότι θέλουν λύσην να δηλώσουν ότι απέχουν που οποιανδήποτε προεκλογικήν δραστηριότηταν μέχρι τζ̆αι 4 μήνες πριν τες εκλογές για να δώσουν χώρον τζ̆αι χρόνον στους ηγέτες να καταλήξει η τρέχουσα προσπάθεια τους, ή να προχωρήσει σε σημείον μη επιστροφής, έτσι που να την συνεχίσει όποιος τζ̆αι να εκλεγεί αν δεν προλάβουν. Καλούμεν τους ηγέτες να προσηλωθούν πάνω στα σημαντικά προβλήματα για να έχουμεν σύντομα τες τελικές συγκλίσεις που θα ορίσουν την λύσην. Επιθυμούμεν οι επόμενες εκλογές να είναι ομοσπονδιακές τζ̆αι να ψηφίσουμεν ούλλοι οι Κυπραίοι τους άρχοντες πον να εφαρμόσουν την λύσην τζ̆αι θα θεμελιώσουν την ομοσπονδιακήν ειρήνην στον τόπον.

 5. Προσκαλούμεν τα κόμματα, τες οργανώσεις, τους ενεργούς πολίτες να αναλάβουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης του λαού. Όπως φτάννουμεν στα δύσκολα με το θέμαν της ασφάλειας, να οργανωθούν δικοινοτικές συγκεντρώσεις όπου ΤΚ πολιτικοί της λύσης να εκθέσουν στο ελληνοκυπριακόν ακροατήριον την αντίληψην τζ̆αι τους φόβους των ΤΚ για την ασφάλειαν τζ̆αι ΕΚ πολιτικοί της λύσης, να εξηγήσουν σε τουρκοκυπριακά ακροατήρια την αντίληψην τζ̆αι τους φόβους των ΕΚ. Καλούμεν πρωτοποριακές οργανώσεις της κοινωνίας, πολιτιστικές οργανώσεις, συνδέσμους καλιτεχνών, επαγγελματιών, να τολμήσουν να κάμουν το βήμαν για την πιο ειρηνικήν ένωσην, δημιουργώντας δικοινοτικές ομοσπονδίες, διόντας στες οργανώσεις τζ̆αινούρκαν δυνάμικήν απευθυνόμενοι σε ούλλους τους Κυπραίους.

 6. Η σημμερινή κρίση δείχνει ότι τα αδιέξοδα μας στην Κύπρον δεν μπορούν να ξεπεραστούν ούτε με επιβολήν της άποψης μιας αριθμητικής πλειοψηφίας που μιαν κοινότηταν πα στην άλλην, ούτε με το βέτο μιας μειοψηφίας που μπλοκκάρει, ούτε με την προσφυγήν στην βίαν από τρίτα κράτη που διαθέτουν στρατιωτικήν ισχύν, ούτε με τον αποκλεισμόν ή με αποχώρησην της μιας κοινότητας που τες πολιτικές αποφάσεις. Καλούμεν τους ηγέτες να γινούν πιο σοφοί τζ̆αι πολιτικά πιο δυνατοί που τα διδάγματα της κρίσης,
Απαιτούμεν λύσην Τωρά, Κύπριοι Μπλόγκερ - Dayanışma

Çözüm Şimdi! Solution now! Λύσην τωρά!

1. Kıbrıslı Rumlar, Kıbrıslı Türkler, Kıbrıslı Ermeniler ve Kıbrıslı Maronitler, yabancılar ve bu topraklarda yaşamayı seven yerliler olarak bizler, başka herhangi bir devletle birleşmek ya da bölünmüş bir şekilde yaşamak istemiyoruz. Çözümü destekleyen Kıbrıslı Rum ve Kıbrıslı Türk siyasi partilerine inisiyatif almaları ve Kıbrıs’ta ya da dışında yaşayan herkesi bunun halkın çoğunluğunun stratejik amacı olduğu noktasında bilgilendirmelerini istiyoruz. Günümüz çıkmazını aşmamızın tek yolu her iki toplumun da birbirlerinin gerçek hedeflerini bilmeleri ve güvenmelerinden gelir. Siyasi güçleri liderlerin, Federasyonun inşa edileceği siyasi bağlamda gerçek ve belirgin bir yol çizerek çözüme ulaşma çabalarının yanında durmaya çağırıyoruz.

 2. İmzası bulunan bizler, düşüncelerimizin eski savaşlarından etkilenmesine izin vermiyoruz. Birlikte ve mantıklı bir şekilde barış ve ortak geleceği hedefliyoruz. Liderleri, gururlarını bir kenara bırakıp halihazırda bulunan zorlukları aşmaları için gerekli çözümlere odaklanmaya çağırıyoruz. Birbirlerini aşağılamaya ve suçlamaya enerji harcamamalarını talep ediyoruz. Halk, liderlerden gelecekteki federasyonun nasıl çalışacağını göstermesini istiyor.

 3.Tarihin gerçeklerini öğrenerek geçmişe dair bakış açıları yaratmak ve birlikte güzel ve barışçıl bir gelecek kurmak istiyoruz. Liderler her iki toplumun eğitim kurumlarına seslenip, temel eğitim prensiplerini örnek alarak, tarihi bir siyasi bir araç olarak değil, bir bilim dalı olarak görmelerini ve öğrencilere kendi yargılarını şekillendirebilecek özgür bireyler olarak saygı göstermeleri gerektiğini belirtmelidir.

 4. Kendilerini çözüm yanlısı ilan eden partilere, liderlere şu anki çabalarını tamamlamak için bolca zaman verme, ya da geri dönülmeycek noktayı aşmak için yeterli zaman yoksa, çabaların bir sonraki seçilen kişi tarafından devam etmesini sağlamak için seçimlerden 4 ay öncesine kadar hiçbir seçim hareketinde bulunmaması için sesleniyoruz. İki liderin, sorunun zorlu noktalarına odaklanmasını ve çözümün şeklini belirleyecek olan son noktaya ulaşmasını istiyoruz. Bir sonraki seçimin, tüm Kıbrıslıların çözümü tamamlayacak ve adadaki federal barışı sağlamlaştıracak lidere oy vereceği, federal bir seçim olmasını istiyoruz.

 5. Siyasi partilere, örgütlere ve sivil topluma insanları bilgilendirme insiyatifini almaları için sesleniyoruz. Şu anda güvenlik etrafında dönen zorlu problemlerde olduğumuzdan, Kıbrıslı Türklerin çözüm yanlısı siyasetçilerinin Kıbrıslı Rumlara korku ve görüşlerini aktaracağı ve Kıbrıslı Rum çözüm yanlısı siyasetçilerin Kıbrıslı Türklere korku ve görüşlerini anlatacağı iki toplumlu toplantılar olmalıdır. İlerici sivil toplum örgütlerine, kültür gruplarına, sanatçılara ve derneklere, cesaret edip barışçıl birleşme için önemli adımlar atmaları, iki toplumlu federasyonlar yaratarak organizasyonlarına bütün Kıbrıs’a hitap eden yeni bir dinamik getirmeleri için sesleniyoruz.

 6. Günümüzdeki kriz bize Kıbrıs’taki çıkmazın ne çoğunluğun fikrini tüm topluma kabul ettirmesi, ne azınlığın vetoyla karar vermeyi bloke etmesi, ne üçüncü ülkelerin askeri gücü, ne de diğer toplumu karar alma mekanizmasından atarak ya da birleşik kurumlardan çekilerek çözülemeyeceğini gösteriyor. Liderlerimize, siyasi olarak daha da güçlenmek için, akıllıca hareket etmeleri ve bu krizden bişeyler öğrenmeleri için sesleniyoruz.

 Barışı şimdi istiyoruz! Dayanışma - Kıbrıslı blogcular

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Νίκο μου ήρθε η στιγμή να αποφασίσεις

Βλέπω τον τορναριτη στο Ρικ και εκνευρίζομαι
Και τελικά ο νιονιος τα είπε πολύ σωστά απο τότε


https://m.youtube.com/watch?v=OJyh_dHQz8w


Uploaded on Sep 7, 2009Album: Φορτηγό (1966)
Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος
Άλλες ερμηνείες: Μαρίζα Κωχ || Αλκίνοος Ιωαννίδης

Μη, μην το πεις
οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το μαθα πια
τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.


Πέρασαν για πάντα
οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.

  • Category