Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

Οι διαφημίσεις του Πιτσιλίδη – Ε μα πόσες ; !!!

Να πω καταρχή ότι μόνο μια φορά είχα τη τύχη/ ατυχία να ακούσω τον τύπο. Από διάφορους (αριστερίζοντες κυρίως) έχω ακούσει ότι κουβαλά μιαν έπαρση ή ότι μιλά με σιγουριά θεολόγου κλπ κλπ. Επειδή είναι με άλλο θέμα που θέλω να ασχοληθώ και επειδή δεν έχω προσωπική άποψη, να πω ότι για χάρη της συζήτησης να δεκτώ ότι ο Πιτσιλίδης είναι το νέο αστέρι της πολιτικής ζωής: καλός , νούσιμος, έντιμος, ηθικός, και όλα τα συναφή τέλος πάντων που χρειάζονται για να είναι ένας - άριστος πολιτικός. Να πω επίσης ότι αν και αριστερίζω, δεν κουβαλώ αντισυναγερμικές αλλεργίες – το αντίθετο μάλιστα θεωρώ το Νίκο (ως τωρά) πιθανόν το μεγαλύτερο πολιτικό της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας.


Πάμε στο Πιτσιλίδη.

Και στις διαφημίσεις του.

Και το οφθαλμοφανές :


ΡΕ, ΜΑ ΠΟΣΕΣ ; !!!!


Επειδή η δουλειά μου είναι τέτοια που περνώ πολλές ώρες στους δρόμους, κυρίως στη Λεμεσό αλλά και εκτός, η αλήθεια είναι ότι όπου πάεις θωρείς τη φάτσα του. Μα όπου πάεις!! Ο άνθρωπός είναι παντού!. Μα σε ούλλες τες πόλεις. Τυγχάνει να βάλει τρεις γιγαντοαφίσες σε απόσταση λιγότερη των πενήντα μέτρων η μια που την άλλη. Προχτές που τα φώτα του καφέ παρί ως στην εκκλησία του Άη Νικόλα, σε ούλλες τες στάσεις των λεωφορείων (μα ούλλες!!!), ήταν μόνον η φάτσα του. Μα στους αυτοκινητόδρομους, στους κύριους δρόμους στους παράδρομους στα κτίρια ..... μα παντού!! Εν γίνεται τούτο το πράμα! Μόνο ο πιτsιλίδης τζαι το άγιο πνεύμα εν παντού!


Α έχει και μια έντυπη, στες εφημερίδες με ένα απόσπασμα της χαραυγής....


(το οποίο τζίηνο που που μας δείχνει που το άρθρο δεν είναι τζίηνο που ισχυρίζεται στο σύνθημα του – ότι η χαραυγή δεν θέλει να φκει ο πιτσιλίδης. Όχι πως έχει σημασία αν το λέει ή όχι η χαραυγή, αλλά σοβαρά τωρά είναι πολιτικό επιχείρημα τούτο ; δηλαδή τόσον θεωρεί τον νου του μέσου συναγερμικού ; Να τον ψηφίσει, επειδή έγραψεν η χαραυγή εναντίον του!!! Δαμέ εγώ θεωρώ τη χαραυγή αστεία εφημερίδα, γιατί να τη λάβει υπόψη ένας συναγερμικός!!! Αλλά το κυριότερο, γιατί εν επιχείρημα τούτο για να τον ψηφίσει κάποιος!!!! Τζαι είναι υποτίθεται τζαι νέον αίμα τούτος! Προσπαθεί να πείσει το συναγερμικό με όρους της δεκαετίας του 80…. Όσο για την υπογράμμιση του «αριστίνδην» , πάλε ομολογώ ότι δεν το εκατάλαβα. Εντάξει δεν σε εψηφίσανεβάλαν σε. Εν επιχείρημα τούτο για να σε ψηφίσουμε ; )..... Αλλά είπαμεν – επειδή οδηγούμεν συνέχεια, θέλω να μείνω σε τούτην την οπτική ρύπανση.


Για τον αριθμό των διαφημίσεων του αριστίνδην υποψήφιου έχω να σχολιάσω τρία πράματα:


1. Το διαζύγιο με το μέτρο

Ε μα σχολιάζει το ούλλος ο κόσμος. Σήμερα για να φανταστείτε άκουα στις 2.30 την αθλητική εκπομπή του 9.86 (κανάλι 6), τζαι εστέλναν μηνύματα στο σταθμό (ποιοί άμαν το σκεφτείς ; - οι μαππάτουροι!) του τύπου: εβαρέθηκα να θωρώ τη φάτσα του! Που ούλλες τες άλλες μέρες ασχολούνται με τες μάππες, τες μεταγραφές, τους διαιτητές! Μεγάλο το κατόρθωμα όντως.... να ασχολούνται ως τζαι οι αθλητικές εκπομπές μαζί σου!


Σοβαρά τωρά. Δεν υπάρχει κάποιος που το επιτελείο του , να του εξηγήσει τα όρια της διαφήμισης; Δεν άκουσε ποτέ που κάποιον ότι η πολλή διαφήμιση μπορεί να έχει και αρνητικές συνέπειες ; Αλλό λίον εννά ρέξει σε αριθμό τες διαφημίσεις του Τζιάμπο (παναγία μου εσκέφτηκες όσες έβαλεν στους δρόμους να τες έβαλεν τζαι στο ράδιο; Εμείς που οδηγούμεν ήταν να αρκέψουμε να σύρνουμε πέτρες). Εντάξει, η πολλή διαφήμιση τον κάμνει αναγνωρίσιμο, αλλά ως τζαμέ. Εν τζαι μπορεί να σε κουντήσει παραπάνω.... άσε που προκαλεί στο κόσμο τζαι μιαν άρνηση.


(Σαν έγραφα μου ήρτε στο νου, ένα παλιό του χάρρυ κλυν.... Όμως ε ; άλλο να σαι διάσημος... Πάρτε για παράδειγμα το μητσοτάκη. Πριν γίνει διάσημος, περπατούσε στο δρόμο, τον έβλεπε ο κόσμος και έλεγε: κοίτα ρε ένα μαλλλάκα.

Τώρα, που έγινε διάσημος, πρωθυπουργός, κινδυνεύει να γίνει και σωτήρας, περπατάει στο δρόμο ,τον βλέπει ο κόσμος και λέει: κοίτα ρε το μαλλλάκα το Μητσοτάκη...... α ρε χαρρυ, αθάνατε)



Θα μου πεις, ρε φίλε έχουμε δημοκρατία - ο καθένας όσες αφίσiες θέλει βάλει – εν που τη δουλειά σου;

Ναι εν τζαι αντιλέγω.



Αλλά εν τζαι μετρούνται τα πάντα με τη δημοκρατικότητα. Μερικές φορές μετρά τζαι το «μέτρο», μετρά τζαι το γούστο. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω γιατί το να βλέπω συνέχεια την ίδια φάτσα μου προκαλεί άρνηση. Προσπαθώ να κάμω μιαν ενδοσκόπηση, να έβρω τι ακριβώς είναι που με ενοχλεί σε τούτην την επανάληψη.... Αφού εκατάντησα νa μεν μου προκαλεί τόσην άρνηση άμαν βλέπω τες διαφημίσεις της αντιγόνης!!! Θέλεις πολλή δουλειά να καταφέρεις έτσι πράμα!!


(στο κάτω κάτω, να κάμω μιαν πρόταση στους διαφημιστές του. Μεν του βάλλετε ρε παιθκιά πάντα την ίδια φωτογραφία. Κάμετε μια σύσκεψη οι μαρκετιαρς, τζαι κάμετε το τέλια αμερικανιά τζαι κανεί. Να τον βάλλουν με το σσίηλλο του (αν έσσιει – αν μεν έσσιει εν πειράζει έτσι εν το μαρκετινγκ), με το αυτοκίνητο του, να κάνει τζόγκινγκ, να είναι στο κατηχητικό..... να αλλάσουμε τζαι εμείς που οδηγούμεν ούλλη μέρα λίον παραστάσεις J..... είπαμεν να το σοβαρέψουμε, τζαι πάλε εξεφύγαμε..... εν που εσφήξαν οι πυρράες αλλλοπως.)


Ο άθρωπός έχασε το μέτρο – τέλος. Τζαι που μια τελιώς νεοφιλελεöύθερη σκοπιά να το δεις, που τες θεωρείες του μαρκετινγκ να το πιάσεις, το πολύ πάλε βλάφτει. Τζαι το μέτρον δεν έβλαψεν ποτέ κανέναν. Θεολόγος άθρωπος έπρεπε να το ξέρει.


2. Το οικονομικό μέρος

Αφού τες είδεν ο κόσμος τζίηνες ούλλες τες διαφημίσεις, είναι φυσικό να διερωτάται: Καλά τούτος ο #$&@$*# που τες ήβρεν τες λίρες τζαι εγέμωσεν τους τόπους ;


Ο ίδιος πάντως προχτές στο ράδιο, είπεν ότι ο ίδιος δεν έδωκεν μια. Τζαι για κάποιο λόγο νομίζει ότι τούτον εν επιχείρημα!! Ίντα ίσια ίσια!!! Εγώ εσκέφτουμουν – κρατεί ο άνθρωπος – ξοθκιάζει. Έχουμεν τζαι κρίση τωρά, να τζυλήσει λιόν χρήμα στην αγορά.


Αλλά αμάν ο ίδιος δεν έδωκε μια, ε τότε το ερώτημα είναι – ε ποιός τα διά ; Ο ίδιος δε λέει – ο κόσμος λαλεί εν εκκλησιά.... Που αν η εκκλησιά ανακατώνεται με τη πολιτική είναι ότι χειρότερο. Αλλά τζαι η εκκλησιά να μεν ένι, όποιος τζαι να ναι, πρώτα ύστερα κάποιον αντάλλαγμα εννα θέλει. Εν τζαι καμιάν σύνθετη σκέψη που κάμνει ο κόσμος – εν κοντά στο νου! (εν ακούει ράδιο ; αφού ο κόσμος στέλει μηνύματα ούλλη μέρα!)


Έτσι κάμνουν τζαι οι αμερικάνοι, αλλά τουλάχιστον μου, τζίηνοι λαλούν που τα ήβρασιν. Ίντα τζίηνοι εφτάσαν στο άλλον άκρον - θεωρούν το τζαι ηγετική ικανότητα αν καταφέρεις να συνάξεις τες παραπάνω λίρες!


(Τούτον όμως για να μαστεν ειλικρινής, δεν αφορά μόνο το πιτσιλίδη. Αφορά ούλλα το κόμματα. Τζαι που για να μαστεν ειλικρινής το κύριο κόμμα που στέκεται αντρόσσιην στη διαφάνεια των κομματικών εσόδων – εν το ΑΚΕΛ. Ε, ρε τζαι καμιάν φορά εν πουν τζαι ανοίξουν τα ταμεία των κομμάτων, βρώμα που σσιεει να φκει που μέσα..... )


Το δεύτερο που άπτεται του οικονομικού, είναι το ότι ο αρίστήνδης, ισχυρίζεται ότι δεν εξεπέρασε το χρηματικό όριο που θέτει ο νόμος. Ε, ρε πιτσιλίδη μου, είπαμεν εν αντιδρά ο κόσμος. Είπαμεν ότι όντως επί του συγκεκριμένου, πρώτα εν τα κόμματα που καταπατούν τους νόμους, που οι ίδιοι εψηφίσαν. Εν τζαι εν μόνον εσύ. Εν ούλλοι που τα κάμνουν. Είπαμεν θωρούμεν τα τζαι κρύφουμεν. Είπαμεν βλέπουμε τζαι δεν μιλούμε. Αλλά μεν μας παίρνεται τζαι για παλαβούς. Αν ιξέρω πόσα εν το όριο – αλλά σίουρα έρεξες το. Εν κανεί που δεν φκαίνει ο κόσμος στους δρόμους, τζαι να πιάσει τους πολιτικούς ούλλους που γυρόν να τους δώκει ένα ραφτί – τουλάχιστο κάμετε μας τη χάρη να μεν μας παίρνεται για ηλίθιους. Κάμετε μας τουλάχιστο τούντη χάρη.


3. Το λογικό της υπόθεσης.


Ο συναγερμός θα φκάλει θκυό ευρωβουλευτές τζαι κατεβάζει τρία ονόματα βαρβάτα. Όσες διαφημίσεις τζαι να βάλει , αφού εννα παν πεζεβεγκπαρά. Αφού σε όποιον κόμμα τζαι να σαι , για να φκεις πρέπει να έσσιεις σσιέρι στο κομματικό μηχανισμό. Υπάρχει περίπτωση το ΑΚΕΛ, να φκάλει τον πανεπιστημιακό που κατεβάζει ; Υπάρχει περίπτωση η ΕΔΕΚ να φκάλει το κωμοδρόμο (που φαίνεται ο πιο σοβαρός υποψήφιος της ; ) Έσσιει τσιανς να χάσει η αντιγόνη ; Αφού για να φκεις πρέπει να καμες τα ρουσφετάκια σου, πρέπει να ξέρεις κόσμο – καταστάσεις.... εν τζαι σώζουν σε οι διαφημίσεις. Να πεις ήταν βουλεφτικές που εν πολλές οι έδρες, να το καταλάβω. Αφού εν θα φκεις που εν θα φκεις, εν τα διάς σε κανένα ίδρυμα.; ή στο κάτω κάτω πάενετε με το επιτελίο τζαι πιέτε τα.


Όπως τζαι να σσιεί λυπηθείτε μας τζαι μας που οδηγούμεν ούλλη μέρα.... Κανεί μας η πυρά!!


Τέλος για να μεν καταλήξουμε τζαι μεις σε καμιά διαφήμιση του πιτσιλίδη – να του ευχηθούμεν ολόψυχα να φκει....... (πέρκει γλυτώσουμε παρόμοια κατάσταση στες επόμενες βουλευτικές)

Κυριακή 3 Μαΐου 2009

Διάφορα σκόρπια... επίκαιρα και άσχετα

Θέμα πρώτο: Το καιρό που οι εθνικιστές οργίαζαν και το Ακελ χειροκροτούσε

Όπως διαβάζουμε στον Π της παρασκευής "η Επ. Διοίκησεως στην έκθεσή της δικαιώνει το παράπονο του Πανίκου Χρυσάνθου, αναγνωρίζοντας ότι ασκήθηκε λογοκρισία εις βάρος του. Επίμαχο σημείο για τη ΣΕΚίν κατά την περίοδο πραγματοποίησης της ταινίας ήταν μια σκηνή, κατά την οποία ένας αγωνιστής της ΕΟΚΑ δολοφονεί κάποιον υποδεικνυόμενο ως προδότη, μέσα σε μιαν εκκλησία. Η επ. Διοικήσεως, Ηλιάνα Νικολάου, γράφει σχετικά με την αρνητική δημοσιότητα, που είχε λάβει η ταινία εξαιτίας αυτής της σκηνής: «Είναι βέβαιο ότι η φόρτιση (που προκάλεσε η συγκεκριμένη σκηνή της ταινίας λόγω του θέματός της) μεταφέρθηκε σε όλο το εύρος των σχέσεων του σκηνοθέτη με τη ΣΕΚίν. Ένεκα δε της δημόσιας συζήτησης και της αρνητικής, εν πολλοίς, δημοσιότητας που αυτή προκάλεσε, κυρίως όμως λόγω της προσπάθειας της ΣΕΚίν να λάβει συγκεκριμένα μέτρα λογοκριτικού χαρακτήρα, παραβιάστηκε το δικαίωμα καλλιτεχνικής έκφρασης του κ. Χρυσάνθου»."

κατά το άρθρο , με τρεις διαφορετικούς τρόπους η ΣΕΚιν λογόκρινε το σκηνοθέτη !!!
και συνεχίζει : "Δηλαδή, καταλήγει σε ένα από τα συμπεράσματά της η Επ. Διοικήσεως, αντί η ΣΕΚίν να προστατεύσει τον κινηματογραφικό δημιουργό, ως όφειλε, θεώρησε ότι οι γνωστές αντιδράσεις που είχαν προκληθεί πριν την προβολή της ταινίας, ενίσχυαν τη λογοκριτική παρέμβασή της."

(Πως λέμε η δημοσιότητα αθωώνει τους αστυνομικούς ; ε, κάτι τέτοιο)

και τέλος:

"Αν ο Πανίκος Χρυσάνθου αποδεχόταν τη λογοκρισία, θα ακύρωνε τον εαυτό του ως καλλιτέχνη, τονίζεται στην έκθεση της Επιτρόπου, ενώ παράλληλα κρίνεται ως προσχηματική και ανεπαρκής η δικαιολογία της ΣΕΚίν ότι ο σκηνοθέτης του «Ακάμα» είχε παραβιάσει συμβατικές υποχρεώσεις του έναντί της, ως συμπαραγωγού της ταινίας... Η έκθεση της Επ. Διοικήσεως καταλήγει αναφέροντας ότι μια δημοκρατική κοινωνία κατά την αντιπαράθεση ενός δικαιώματος που εκπηγάζει απευθείας από το Σύνταγμα, όπως είναι αυτό της καλλιτεχνικής έκφρασης, με άλλες αξίες, οφείλει να στοχεύει στην επικράτηση του πρώτου"

Θυμάστε ένεν ;
Τότε που το Ακελ ήταν κυβέρνηση..... και μάλιστα δικός του υπουργός συμμετείχε στην επιτροπή. Αν τους πεις τωρά : "ότι σας κάμουν οι πρώην συνεργάτες σας εν χάκκι σας, εννά φταίεις" ;

Όσο για τους γνωστούς συνδέσμους και λοιπούς εθνικιστάς: Άμαν εν για τα ΕΔΑΔ και τα ΔΕΚ, σχίζετε το κώλο σας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη "δημοκρατία". Άμα εν για τίποτε άλλο, τα ΑΔ ποιός τα γαμεί γιατί "πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι ευαισθησίες σας"....

Αν μας έσερνε στα δικαστήρια ο Χρυσάνθου, τζαι τραβήσουν μας τζαι ένα πρόστιμο έτσι σέρτικο - ύστερα...... πλήρωνε μαλάκα λαέ. γιατί οι μεν έχουν ευαισθησίες και οι δε εθεωρούσαν καθήκον να στηρίζουν τη κυβέρνηση..... ε, καλο!


Θέμα Βου : Η δικοινοτική Πρωτομαγιά

Ενοχλητικό το άρθρο της κας Κατερίνας Στεφάνου στη σελ.2 του σημερινού Πολίτη. Ελάχιστοι Εκ στη στη δικοινοτική εκδήλωση. Ενώ οι άλλοι ....... "Ούτε κι αυτοί ήταν πλήθη, αλλά είχαν παλμό, είχαν χρώματα, είχαν φωνή για συνθήματα, είχαν ρυθμό για χειροκροτήματα, είχαν σημαίες για να δηλώνουν την ιδεολογική τους απόχρωση, είχαν τη διάθεση να είναι εκεί....Εμείς όχι μόνο λίγοι αλλά και απορημένοι σε κάποιο βαθμό, για το πόσοι λίγοι απομείναμε να συμμετέχουμε σε δικοινοτικές εκδηλώσεις όταν στα ονόματα των διοργανωτών δεν είναι "τα μεγάλα ονόματα"


Τελικά έχει δίκαιο ο Παράσχος στη Καθημερινή όταν λέει λίγο πού ότι η βάση της λύσης δεν είναι η ΔΔΟ, αλλά ο λαός.... και ο λαός απουσιάζει.

Ντροπή και στα μούτρα μου που πήρα την απεργία για αργία.

Θέμα τρίτο: Η Άννα Διαμαντοπούλου απαντά στο Λυσσαρίδη. Η Εδεκ ακούει ;

Λες και ήταν στημένο! Ο Λυσσαρίδης στη σημερινή του συνεντευξη στη Καθημερινή ισχυρίζεται:

" Το ΠΑΣΟΚ τοποθετήθηκε υπέρ του σχεδίου Αναν. Ρωτήστε τους σήμερα τι λένε. Δεν θέλω να πω εγώ παραπάνω. Αν η επαφή ήταν κάπως καλύτερη και είχαν ενημερωθεί για όλες τις πτυχές του σχεδίου αλλά και για τη κοινή γνώμη της Κύπρου (!!! από πότε οι πολιτικές αποφάσεις παίρνονται με γνώμονα τη κοινή γνώμη ; ), δεν θα έκαναν αυτό το σφάλμα. Το είπαν και στη Βουλή ότι δεν ευνοούν πλέον το σχέιδο Αναν"

Μα αν ήταν συνεννοημένοι εν θα έδινε η Διαμαντοπούλου έτσι απάντηση. Αν ήταν στημένο θα είχε και έλεος. Αν ήταν απάντηση σίγουρα θα την ονομάζαμε "πληρωμένη" . Η Άννα Διαμαντόπουλου στον Π:

"Η προηγούμενη περίοδος χαρακτηρίστηκε από την τόλμη της άρνησης. Η σημερινή περίοδος χαρακτηρίζεται από την τόλμη της θέσης. Σίγουρα η περίοδος Χριστόφια είναι πιο απαιτητική και δύσκολη, αλλά με στόχο. "


"Όσον αφορά την Κύπρο, ίσως δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να αξιολογήσω τις προσπάθειες ενθάρρυνσης της κοινής γνώμης και των προσδοκιών της στην κατεύθυνση της λύσης. Θεωρώ όμως ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας, από την πρώτη στιγμή της εκλογής του, δεν έχει σταματήσει να εξηγεί με θάρρος και με αίσθημα ευθύνης τι σημαίνει διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Δεν έχει σταματήσει να επισημαίνει τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος και να εξηγεί τι είναι εκείνο που ζητάμε από την άλλη πλευρά με επιμονή, με καλή πίστη αλλά και χωρίς διάθεση υποχώρησης σε θέματα ζωτικής σημασίας. Νομίζω ότι το ίδιο κάνει και ο κ. Αναστασιάδης που είναι ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης"

για το αδελφό κόμμα .... ούτε λόγος

Εντελώς διαφορετική ανάλυση της ηγετικής φυσιογνωμίας του ΠΑΣΟΚ για το περίφημο κλειδί... και που να είναι τελικά

Η εκλογή Έρογλου θα επηρεάσει τις συνομιλίες, ή τελικά το Α και το Ω είναι η 'Αγκυρα;

"Δεν πιστεύω στην θεωρία ότι το Α και το Ω είναι η Τουρκία. Έχουμε αποδείξει ότι με στόχο στρατηγική και συμμαχίες η 'Αγκυρα υπόκειται σε κανόνες και ελέγχους, και γνωρίζει πολύ καλά, ότι η εξυπηρέτηση των δικών της εθνικών συμφερόντων έχει ως βασική προϋπόθεση την επίλυση του Κυπριακού. Εξάλλου είναι οι Τουρκοκύπριοι και όχι η 'Αγκυρα που καλούνται να συμμετέχουν σε ομόσπονδο κράτος. Οι Τουρκοκύπριοι κατέβηκαν στις κινητοποιήσεις και ανέτρεψαν τον Ντενκτάς και από το φόβο των Τουρκοκυπρίων ο Ντενκτάς άνοιξε τα οδοφράγματα μετά την απόφαση της ΕΕ για την ένταξη. Παίζουν, λοιπόν, ρόλο και οι Τουρκοκύπριοι στη λύση και σωστά ο Πρόεδρος Χριστόφιας αναφέρεται συνέχεια σε αυτούς. Δεν παραγνωρίζω αφελώς το ρόλο της Τουρκίας και της 'Αγκυρας στο Κυπριακό και στην εξεύρεση λύσης αλλά δεν συμφωνώ ότι το κλειδί για όλα βρίσκεται στη Τουρκία."

Αυτό δεν παρά μια μια παρανυχίδα ..... γιατί, αν το ψάξει κανείς.... ουδεμία σχέση έχει η ανάλυση των διεθνών σχέσεων της ΕΔΕΚ και ΠΑΣΟΚ (αλλά και όλου του ΕΣΚ).

και εν κατακλείδι:

"Μήπως τελικά η ΕΕ και ο διεθνής παράγοντας βολεύονται με το στάτους κβο;

Όλοι, και εγώ μαζί μ' αυτούς, θέτουν και μία άλλη ερώτηση: Μήπως βολεύονται ορισμένοι και στη δική μας ελληνοκυπριακή πλευρά με το στάτους κβο;"


Τελικά το επιχείρημα ότι "είναι ανάγκη να υπάρχει κύπριος "σοσιαλιστής" στο Ευρωκοινοβούλιο" καταντά γελοίο!

γιατί, τι σχέση έχει η ΕΔΕΚ με το ΕΣΚ ; (απόψεις περί διεθνών σχέσεων, παιδείας, κυπριακού... για να μην αναφερθούμε και στην απόλυτη συμφωνία τους με τον αρχιπαπά επί παντός επιστητού κλπ)

Και τι ακριβώς θα κερδίσουμε αν έχουμε ευρωπαίο σοσιαλιστή ; Με έτσι νου που κολιαντιρίζουν μάλλον ρεζίλι θα μας κάμει.



...........
Άσχετο:

Είμαι μετρίως μέτριος και πάντα μετρημένος
γι αυτό και είμ' ο πιο τρελός, απ' όλους σας κρυμμένος


μα περιπαίζει μας τούτος ο Πορτοκάλογλου ;
τι προσπαθεί να κάμει δηλαδή ;
να δικαιολογήσει τη μετριότητα ;

μα εντελώς άσχετο.

Κυριακή 26 Απριλίου 2009

Το δίκαιο, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και η διαπραγμάτευση αυτών

Σε συνέχεια της ενδιαφέρουσας συζήτησης στο μπλοκ σημειώσεις τη περασμένη βδομάδα..... Αφού ως συνήθως απλωθήκαμε σε πάρα πολλά θέματα, τελικά είπαμεν να επικεντρωθούμεν στα εξής ερωτήματα:


α) Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. πρέπει να τίθενται υπό διαπραγμάτευση ;

β) Αν ορισμένα, εκ των πραγμάτων, λόγω σύγκρουσης αναμεταξύ τους, αναγκαστικά πρέπει να διαπραγματευθούν,

και

γ) τι σημαίνει όταν αυτά τίθενται υπό διαπραγμάτευση; Σημαίνει ότι πάντα θα τελούν υπό διαπραγμάτευση; Ότι, λ.χ., δεν είναι αντικειμενικά;


Σοβαρά ερωτήματα, που όπως το βλέπω εγώ μεταφέρουν τη συζήτηση σε ένα άλλο επίπεδο. Στο επίπεδο των ερωτημάτων του «πρέπει» ή του «θα έπρεπε». Μεταφερούμαστε δηλαδή σε ένα πιο normative επίπεδο, αντί του πρακτικού. Έτσι δεν θα επιμένω σε μια ρεαλιστική/ πραγματιστική/ υλιστική προσέγγιση, που λεει λίγο πολλά ότι στη πράξη η διαπραγμάτευση καθορίζεται στενά από το ισοζύγιο δυνάμεων. Και ότι

«Η αχίλλειος πτέρνα της οικουμενικής προστασίας των ΑΔ είναι η έλλειψη μιας εκτελεστικής εξουσίας που θα μπορούσε να εξασφαλίσει το σεβασμό στην οικουμενική διακήρυξη των ΑΔ...»

Είναι νόμοι χωρίς αστυνόμο. Και αυτό είναι για αυτό που στο τέλος της ημέρας διαπραγματεύονται. Και στη δική μας περίπτωση, το ίδιο συμβαίνει και που..... αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινής, έτσι πράττουμε και εμείς. Θα τα διαπραγματευτούμε. Ελλείψει σοβαρής εναλλακτικής πρότασης..... Αλλά τούτα τα έχουμε είδη συζητήσει τη περασμένη εβδομάδα.


Έτσι αφήνουμεν τη πράξη για να πάμε στη θεωρία.


Τι πα να πει, όταν κάτι «δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση» ;

Πα να πει, ή ότι είναι θέμα αρχής ή ότι είμαι σίγουρος ότι έχω το δίκαιο με το μέρος μου. Ως εκ τούτου αλισβερίσι – γιοκ. Δεν το διαπραγματεύουμαι ρε κουμπάρε!


Έτσι και η απάντηση, δεν θα κινηθεί στα στενά νομικά πλαίσια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά στο δίκαιο. Κάτι που εννοιολογικά είναι δύσκολο αφού «τα ΑΔ είναι εξ ορισμού νομικής φύσεως»[1]. Έτσι μεταφερόμαστε στο θεωρητικό επίπεδο, στο επίπεδο του «πρέπει», και στο ερώτημα : αν το κυπριακό μπορούσε να λυθεί με βάση το «δίκαιο» ο ανεξάρτητος κριτής τι λύση θα έδινε; Είμαστε σίγουρη ότι θα μας έδινε τη λύση που εμείς νομίζουμε ότι είναι η «δίκαιη» ;


Εδώ ξεκίνησα με τρία θέματα (τα λοιπά σε άλλη ανάρτηση), και επροσπάθησα να πιάσω το δίκαιο που διάφορες πλευρές, (όσες έκοψεν ο νους μου, πιθανών να υπάρχουν και άλλες), όπου επροσπάθησα να θέσω διάφορα ερωτήματα περί δικαίου, χωρίς να δίνω απάντηση (αφού δεν ισχυρίζομαι ότι μπορώ να παίξω το ρόλο του αντικειμενικού κριτή)

Να τα πιάμεν ένα ένα:


Το ανθρώπινο δικαίωμα της ιδιοκτησίας / Το ανθρώπινο δικαίωμα στην επιστροφή


Να πούμε ότι τα δυο δικαιώματα είναι κοντά αλλά έχουν και βασικές διαφορές. Δεν είναι και τυχαίο που στο «λεξικό του κυπριακού» συνυπάρχουν ταυτόχρονα οι ορολογίες: προσφυγικό, περιουσιακό και εδαφικό.


Το δικαίωμα στην επιστροφή καλύφκεται νομικά από διάφορες συνθήκες όπως η Τέταρτη Σύμβαση της Γενεύης (άρθρο 49 και 146), όπως και από την Οικουμενική Διακύρηξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο13)[2].


Πέρα από τις διεθνείς συμβάσεις, και από πλευράς «δικαίου» είναι δύσκολο να επιχειρηματολογήσεις εναντίων αυτού του δικαιώματος. Όπως τζαι να το κάμεις ανεξάρτητα από την ιδεολογία του καθενός, το δικαίωμα στην επιστροφή δεν μπορείς να το προκαλέσεις. Κουβαλά κάτι το αγνό για να προκληθεί.


Διότι άλλο να λες:

Έχασα το τόπο μου

Και άλλο το:

Ρε λεμεσιανούθκια (παφητούθκια κλπ), ξέρετε χωράφια που είχα εγώ στο βαρώσι, για να ρκεστε εσείς σήμερα να μου πουλάτε ένα διαμέρισμα το ένα αλλόνα ;!


Το δεύτερο έχει κάτι από το άλλο δικαίωμα. Το δικαίωμα στην ιδιοκτησία. Το οποίο είναι επίσης ανθρώπινο δικαίωμα. Βεβαίως αυτό εύκολα μπορεί να προκληθεί. Και εδώ εκφράζω τη διαφωνία μου ως προς την «αντικειμενικότητα των ΑΔ». Το ανθρώπινο δικαίωμα στην ιδιοκτησία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι «δίκαιο». Υπάρχει μεγάλη συζήτηση ως προς το αν το δίκαιωμα στην ιδιοκτησίας ή στο αν η συνέχεια των ανισοτήτων μέσω της κληρονομιάς είναι δίκαιο[3]. Το αφήνω εντελώς γιατί αν ξεκινήσουμε τα αντικαπιταλιστικά θα ξεφύγουμε εντελώς :-)


Πάντως να πούμε ότι το κύριο νομικό μας όπλο - η απόφαση της τιτίνας εναντίον της τουρκίας στο ΕΔΑΔ, τελικά εβασίστηκε κυρίως στο δικαίωμα της ιδιοκτησίας παρά σε ότιδήποτε άλλο. Έτσι η τιτίνα έπιασε 620, 000 λίρες

«as a consequence of being denied access to her land since 1974, she had effectively lost all control as well as all possibilities to use and enjoy her property»[4]

αλλά της έδωκε μόνο 20,000 λίρες για ηθικές βλάβες αφού της απόριψε το αίτημα «that she had been deprived of her home – the Article 8 complaint having been dismissed by the Court»[5]


Τωρά, σε νομικό επίπεδο ποια ακριβώς είναι η διαφορά μεταξύ του being denied access to property (που της αναγνώρισε) και του being deprived of her home (που το απέριψε), δεν έχω ιδέα ποια είναι . Γιατί με τα 2 εγγλέζικα που ξέρω εμένα ακούεται μου το ίδιο. Αν μας θκιεβάζει κάποιος νομικός θα ήμουν ευγνώμων αν εμπορούσε να μας κατατοπίσει. Όπως τζαι να χεί, ας είναι καλά ο καπιταλισμός με τα δικαίωματα στην ιδιοκτησία, ιδαλλιώς που θα εβασίζαμε την υπόθεση μας ;



Έτσι όσον αφορά τους πρόσφυγες νομικά (που νομικά είναι εκτοπισθέντες δεν είναι πρόσφυγες), δεν τίθεται θέμα ότι «έχουμε δίκαιο». Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις στο εξωτερικό (Βοσνία, επανένωση Γερμανίας κλπ) αλλά και στο κυπριακό (περίπτωση τιτίνας) που ο κάτοχος του κοτσανιού παραμένει εσαεί ο ιδιοκτήτης.


Υπάρχουν βεβαίως και μια σειρά που άλλες οι οποίες λύθηκαν «πολιτικά» παρά νομικά, και οι οποίες αφορούν κατά κανόνα ανταλλαγές πληθυσμών (Τουρκία –Ελλάδα, Τουρκία -Ρουμανία, Ρουμανία- Βουλγαρία, Γερμανία με Πολωνία, Τσεχία κλπ κλπ)[6]. Εν ολίγοις δύο κράτη ανταλλάσσουν πληθυσμούς, και οι περιούσιες απλά μεταφέρονται στο κράτος που αναλαμβάνει να τακτοποιήσει τους νέους του πολίτες. Εδώ βεβαίως τίθεται το θέμα της κόντρας συλλογικού και ατομικού δικαιώματος. Αν είναι δηλαδή σωστό και δίκαιο ο Βενιζέλος μαζί με τον Κεμάλ να αποφασίζουν είτε ως ηγέτες μιας νομικής οντότητας (κράτους) ή μιας συλλογικότητας (έθνος) τι θα γίνει με τη περιουσία του Α χριστιανού Μικρασιάτη ή του Β μουσουλμάνου θρακιώτη.


Γιατί στο τέλος της ημέρας ;

Ποιος είσαι εσύ ρε Βενιζέλε ή ρε Κεμάλ να αποφασίζεις για τη περιουσία μου ;

ή που την άλλη

Ποιος είσαι εσύ ρε μικρασιατούιν, που θα βάλεις τη περιουσία σου πάνω που τα συμφέροντα του έθνους/ κράτους ;


Τα ΑΔ πάντως όντας κυρίως ατομικά παρά συλλογικά, δεν στηρίζουν τις «καθαρές λύσεις» που επέλεξαν οι δύο ηγέτες.


Αυτές είναι οι νομικές και οι πολιτικές αποφάσεις σε θέματα ιδιοκτησίας εκτοπισμένων. Όμως εμείς θέλουμε το θεωρητικό. Και θεωρούμεν ότι το δικαίωμα στην ιδιοκτησία είναι και σωστό και δίκαιο. Πότε τούτο μπορεί να παραγκωνιστεί ;


Ο κυρίως λόγος : το κοινό καλό. Υπάρχει δηλαδή η ιστορία της απαλλοτρίωσης όπου για το κοινό καλό ο ιδιοκτήτης χάνει το δικαίωμα του στην γη γιατί πρέπει να γίνει ξέρω γω ένας δρόμος ή το πάρκο του ακάμα. Υπάρχει και το άλλο.... το δίκαιο του αναδoιαμιρασμού των γαιών, για το κοινό καλό. Οι δύο περιπτώσεις δεν είναι βεβαίως οι ίδιες αφού στη πρώτη το δικαίωμα στην ιδιοκτησία αναγνωρίζεται αφού ο ιδιοκτήτης λαμβάνει αποζημίωση, ενώ στη δεύτερη κατά κανόνα πιάνει που τα τρία το πιο μεγάλο (αν η διαδικασία δεν περιλαμβάνει και κανένα αποκεφαλισμό ή άλλες ευφάνταστες μεθόδους τιμωρίας). Αλλά είπαμε, τα αντικαπιταλιστικά αφήνουμεν τα....


Ας μείνουμε στην απαλλοτρίωση..... Αφορά μας ; Αν το κοινό καλό είναι η ειρήνη ή το συλλογικό δικαίωμα μιας κοινότητας στην ασφάλεια, θα εμπορούσε το δικαίωμα στην ιδιοκτησία να παραγκωνιστεί ;


Ας ξεκινήσουμε που την ειρήνη. Η ιδέα του «Land for Peace» για παράδειγμα, είναι η βάση επίλυση όλων των διενέξεων που αφορούν το Μεσανατολικό. Το Ισραήλ πρέπει να δώσει πίσω γη, για να επιτευχθεί ειρήνη. Βεβαίως δαμέ ο κατακτητής πρέπει να δώκει πίσω τη γη που εκατέκτησε για να απολαύσει ειρήνη. θα μπορούσε κάποιος να πει ότι έτσι πρέπει να κάμει τζαι ο τούρκος, με τη διαφορά ότι δεν τον απειλούμε με πόλεμο, αλλά με τη συνέχεια του εμπάργκο. ΌΜΩΣ, θα εμπορούσε κάποιος να το δει τζαι που την άλλη – ότι εν που το κατακτημένο που τελικά ζητούν να δώκει γη για να απολαύσει ειρήνη.


Ακόμα χειρότερα, αν λάβει και κανένας υπόψη ότι αν τελικά αυτό υιοθετηθεί ως χρυσός κανόνας (κατά τον Καντ) τότε ανοίγει ο δρόμος για ένα νέο κανονιστικό πλαίσιο. Επιτίθεμαι, πιάνω το 37% της γης, τζαι μετά για να επιτευχθεί η ειρήνη διώ ένα 10% πίσω. Τζαι παριστάνω τζαι τον ειρηνοποιό!!! Εν ολίγοις νομιμοποιείται η εισβολή και η κατοχή ή αλλιώς το δίκαιου του ισχυρού. Η ιδέα του γη αντί ειρήνης έχει σχέση με το δίκαιο μόνο αν ο κατακτητής δώκει πίσω όλα όα έπιασε.... άρα όπως το βλέπω εγώ που τούτη τη σκοπιά, το δίκαιο είναι με το μέρος μας.


Πάμε στην ασφάλεια, η οποία περιλαμβάνει και το άλλο θέμα που θίχτηκε στις σημειώσεις - το (λίο νεοφιλελεύθερο) δίκαιο της συμμετρικής βίας. Εδώ μπαίνει βεβαίως η υποκειμενική αντίληψη του καθενός για την ιστορία. Κάποιοι που εμάς θεωρούν ότι: ΑΝ θεωρήσουμε ότι οι τούρζιοι είχαν δικαίωμα παρέμβασης, το πολύ πολύ έπρεπε να καθαρίσουν τους πραξικοπηματίες τζαι να παν έσσω τους. Ενώ άλλοι παραδέχουνται ότι αν λάβει κάποιος υπόψη τον εγκλεισμό των τκ σε θύλακες, τότε : 1) βεβαίως ΔΕΝ γίνεται αποδεκτή η εισβολή και κατοχή, ως δίκαιο ή ως συμμετρική βία αλλά 2) παραδέχουνται ότι οι τκ έχουν ένα κάποιο δίκαιο να μην νιώθουν ασφαλείς να συνυπάρξουν μαζί μας.


Δεν είναι στόχος μου εδώ, να ξεκινήσουμε μια συζήτηση για το 63-74 και αν οι τκ εκλειστήκαν στους θύλακες ή τους εκλείσαμε εμείς ή εδημιουργήσαμε τις συνθήκες για να κλειστούν και τελικά όταν εκλειστήκαν εβόλεψε μας κλπ. Προτιμώ μια υποθετική ερώτηση περί δικαίου:


Άσχετο με το τι τελικά είναι η «ιστορική αλήθεια», ΑΝ θεωρήσουμε ότι μια πλειοψηφία εξαναγκάζει μια μειονότητα να μετακινηθεί σε θύλακες, ΑΝ μέσω τούτου τους εξαθλιώνει οικονομικά, ΑΝ τους εξευτελίζει για μια δεκαετία στις εισόδους των θυλάκων, Αν, Αν , ΑΝ....τέλος πάντων τους καταπιέζει , δεν θα εδικαιούτουν αυτή η μειοψηφία (ως συμμετρική βία) να ζητήσει γη, για ένα δικό της ομοσπονδιακό κρατίδιο/ ή δικό της κράτος, έστω τζι αν πρέπει να εκτοπιστούν κάποιοι από την πλειοψηφούσα εθνοτική ομάδα για να επιτευχθεί τούτο;


Βεβαίως το παράδειγμα είναι απλοϊκό, και βεβαίως δεν θεωρώ ότι το πιο πάνω θεωρητικό παίγνιο αντικατοπτρίζει την ιστορία της κύπρου, δεν παύει όμως να έχει το ενδιαφέρον του. (αυτό αφορά και την «αριστερά» η οποία δεν έχει σε καμία περίπτωση διαμορφώσει μια καθορισμένη ιδεολογική γραμμή σε θέματα εθνοτικών διενέξεων και επίλυση αυτών)


Τέλος υπάρχει και το « δίκαιο του χρόνου». (να μου επιτρέψετε το νεολογισμό αφού δεν ξέρω ποιόν όρο να χρησιμοποιήσω)

Με τούτο τίθεται το ερώτημα ποιός έχει το δικαίωμα ιδιοκτησίας: ο τκ / ο έποικος ο οποίος ζει τα τελευταία 35 χρόνια στο σπίτι ενός πρόσφυγα ή αυτός που με τη βία εκτοπίσθηκε πριν 35 χρόνια ;



Θα το επαναλάβω ότι από νομικής σκοπιάς είμαστεν καλυμμένοι αφού μας στηρίζει «η πάγια αρχή του δικαίου ότι από παρανομία δεν μπορεί να υπάρχει δικαίωμα (ex injuiria jus non oritur)»[7]


Και γω βεβαίως τούτο ενόμιζα όχι μόνο σε νομικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο δικαίου. Μέχρι που κάποια μέρα σε μια άσχετη συζήτηση με μια πρώην ανατολικογερμανίδα είπε μου την δική της ιστορία που μου εγύρισεν το κόσμο του δικαίου που ήξερα ως τότε ανάποδα. Το επιχείρημα της ήταν το εξής:

« το σπίτι μας, μας το έδωκε το κράτος (της πρώην ανατολικής γερμανίας). Δεν το επιλέξαμε εμείς. Μετά τη πτώση του τοίχους ήρτεν ένας απόγονος του παλιού ιδιοκτήτη, (ο οποίος σημείωση δεν είχε τα κότσια να μείνει και να υποστεί τη Α. Γερμανία και εδραπέτευσε και επλουσίεψε), ο οποίος δεν έζησε ποτέ του μέσα, δεν είχε κανένα δεσμό με το σπίτι, τζαι έφκαλεν με έξω που το σπίτι που εμεγάλωσα.»

Προσωπικά ποτέ δεν εσκέφτηκα τούτο το δίκαιο πριν. Άσχετο αν παίζει δικαίωμα αποζημιώσης σε ποιόν θα εδίενε το σπίτι ο δικαστής του δικαίου (και όχι του νόμου) ; όπως το βλέπω εγώ θα εμπορούσε να το λύσει με μια απλή μέθοδο του δικαίου – το περίφημο πέπλο της άγνοιας του Rawls:



Θεωρούμε ότι το πρόσωπο Α εκδιώκεται άδικα από τη γη του από ένα στρατό. Η γη του δίδεται στο πρόσωπο Β το οποίο προσωπικά δεν ευθύνεται για τον εκτοπισμό του Α. Σε ποιόν θεωρείται ότι ανήκει η Γη μετά από α) 1 χρόνο; 2) 10 χρόνια; 3) 30 χρόνια ; 4) 50 χρόνια ; 5) 100 χρόνια ;


Το έθετα ως ερώτημα που περιέργεια σε παρουσιάσεις που έτυχε να κάμω για τη κύπρο (όταν βεβαίως είχα πλέον αποτοξινωθεί από την ανάγκη να κάμω προπαγάνδα στους ξένους). Δεν θέλεις να σου πω βεβαίως τι απαντούσαν οι διάφοροι ξένοι/ τρίτοι. Εσύ τι νομίζεις ; πόσο πίσω τελικά πάει το δίκαιο ;


Οι έποικοι

Εδώ το θέμα περί δικαιωμάτων έχει συζητηθεί ουκ ολίγες φορές. Ο εποικισμός είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας (συλλογικό μάλλον) για τους γνωστούς λόγους της αλλαγής των δημογραφικών δεδομένων. Και συγκρούεται με το ανθρώπινο (ατομικό) δικαίωμα αυτού του έποικου ο οποίος ζει σε ένα τόπο για τα τελευταία 20 με 30 χρόνια, να μην «εκτοπιστεί».


Έτσι φτάνουμε στην ανάγκη στάθμισης και εξισορρόπησης των δικαιωμάτων. Και το ερώτημα είναι : αλήθεια, με βάση ποια κριτήρια ;


Ακόμα και αν αποφασίσουμε ότι το ένα συλλογικό έγκλημα ιεραρχικά είναι πιο ψηλά από το δικαίωμα του έποικου (άρα ο έποικος εκτοπίζεται), τι γίνεται με τα παιδιά του;


Που ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι ο έποικος δεν είναι πιόνι, και εν γνώση του ήρτε στη κύπρο με σκοπό να αλλοιώσει το δημογραφικό χαρακτήρα τούτου του τόπου – άρα είναι εγκληματίας πολέμου, μεταφέρεται αυτή η ευθύνη και στα παιδιά του; Ποιος κανόνας δικαίου λεει ότι αν ο πατέρας είναι εγκληματίας πρέπει να τιμωρούνται και τα τέκνα αυτού ;

Τα ΑΔ που αφορούν τους αγνοούμενους

Όσον αφορά τους αγνοούμενους δε, όποθεν τζαι να το πιάσεις εν κουρπάτζιν που θέλουμε. Να πούμε ότι υπάρχει επίσης ανθρώπινο δικαίωμα στην εξιοπρέπια και στη ζωή, ανθρώπινα δικαιώματα που επίσης δεν τίθενται υπό συζήτηση από καμία ιδεολογική κατεύθυνση.


Είτε έτσι το δεις είτε αλλιώς, το Άδικο είναι με το μέρος μας. Οι τκ είχαν είδη δεκάδες αγνοουμένους από το 1963. Κανένας από το νόμιμο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως και κανένας από τη συλλογικότητα της εκ κοινότητας (αριστερός δεξιός ζεβρόδεξιος ένας γαμοσσίστης τέλος πάντων) δεν τον ένoιαξεν ότι τζίηνες οι μανάες εδικαιούνταν να ξέρουν που είναι οι δικοί τους. Μετά που μας εκάμαν το ίδιον το 1974 είχαμεν παράπονο. Τζαι κλάμαν οι πολιτικάντηδες και οι εφημερίδες με τους 1619.


Αν ξεκινήσουμε με κανόνες δικαίου που έχουν ως βάση το reciprocity ή τη συμμετρία όποιον κανόνα δικαίου τζαι να πιάσεις; το χρυσό κανόνα της βίβλου, είτε το χρυσό κανόνα του Καντ, είτε το γνωστή ρήση της λαϊκής σοφίας του « ότι σου κάνουν κάμνε τζαι μεν κατζίανκρατείς», έχουμεν άδικο. Ότι τους εκάμαμεν εκάμαν μας – η συμμετρικότητα σε όλον της το μεγαλείο.... βεβαίως τζίηνοι που την επλερώσαν, ήταν οι μανάες των δικών μας αγνοουμένων, και όχι οι δικοί μας κυβερνώντες. Και είναι εκεί που είναι το άδικο. Σε συλλογικό επίπεδο όμως ..... άξιζεν μας.

Αλλά ακόμα τζαι αν θεωρήσουμε ότι οι τκ δεν είχαν αγνοούμενους το 63. Υπάρχει το αρχικό ερώτημα: η μη-διαπραγμάτευση των ΑΔ. (αυτή είναι μια άλλη σκοπιά δικαίου που δεν έχει ως βάση τη συμμετρία) . Γιατί όταν το παίζουμε οι παsh – υποστηρικτές των ΑΔ, και ότι αυτά δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση, τότε δεν τα διαπραγματευόμαστε, ούτε κάμνουμε παζαρλίκι για αυτά, ακόμα και όταν αυτό πάει κόντρα στο συμφέρον μας. Έτσι αν πραγματικά θεωρούμε ότι τα ΑΔ δεν τίθονται υπό διαπραγμάτευση, το σωστό θα ήταν να δώκουμε στους τκ πίσω τους αγνοούμενους τους, ΕΣΤΩ κι αν αυτοί δεν μας εδιούσαν του δικούς μας.


Γιατί απλά δεν διαπραγματευόμαστε ανθρώπινα δικαίωματα !!!


Αντίθετα εκάμαμεν ότι κάμνει ο κόσμος ούλλος. Δεν τους εδιούσαμεν, δεν μας τους εδιούσαν, τζαι ευτυχώς που εβρέθηκεν ο ΟΗΕ να κάμει την επιτροπή τζαι να κάμουμε ένα παζάρι (Ανθρώπινων Δικαιωμάτων), ότι θα τους τους δώκουμε τζαι θα μας τους δώκουν....

......

Αυτά.... για τα υπόλοιπα θέματα (εγγυήσεις, περθενογενέσεις, διαμερασμός εξουσίας κλπ), σε επόμενη ανάρτηση.



[1] Καντ: Προς την αιώνια ειρήνη Habermas: Η ιδέα του Καντ περί της αιώνιας ειρήνης (2006) σελ 208

[2] Άγγελος Συρίγος: Σχέδιο Ανάν (2005) σελ409-412

[3] περί δικαίου και ιδιοκτησίας ενδεικτικά δες : Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κανόνες και αντινομίες στη πολιτική (1999) Κεφάλαιο Ι.3. Το πρόβλημα της κανονιστικής δέσμευσης της ιδιοκτησίας

[6] Άγγελος Συρίγος: Σχέδιο Ανάν (2005) σελ385-392

[7] Άγγελος Συρίγος: Σχέδιο Ανάν (2005) σελ422