Η ταινία Die welle.

Τη περασμένη εβδομάδα είχα τη τύχη να παρακολουθήσω τη ταινία Die welle – Το κύμα. (εδώ να πούμε ένα μπράβο στο ίδρυμα Γκαίτε και το Intercollege για τη προβολή)

Όντας θεατής ο οποίος κρίνει μια ταινία κυρίως από το σενάριο, η ταινία Το Κύμα, ήρθε να πρόστεθεί σε μια σειρά από εξαιρετικές ταινίες του γερμανικού κινηματογράφου της τελευταίας δεκαετίας ( αναφέρω ενδεικτικά τις ταινίες «Das Experiment», «Wut», «Das Leben der anderen», «Was tun wenn’s brennt?» κλπ).

Ταινίες με πολιτικό και κοινωνιολογικό υπόβαθρο – ταινίες που δείχνουν ότι οι γερμανοί σκηνοθέτες δεν φοβούνται να κοιτάξουν την ίδια τους τη κοινωνία στα μάτια, να της δώσουν ένα χαστούκι να τη προκαλέσουν. Που στο κάτω κάτω άμα δε προκαλέσει η τέχνη, ποιος θα το κάνει ;

Ταινίες χωρίς σεξοβόμβες και σεξοβόμβους (λολ), χωρίς καλούς και κακούς, με ήρωες με τα κουσούρια τους, με ελαττώματα, με παραξενιές, όπου ο θάνατος ή το έγκλημα δεν έρχεται από τη κακή φύση του δολοφόνου αλλά από ζυμώσεις μεταξύ ανθρώπων – ανθρώπων σαν εμένα, σαν εσένα που στο τέλος καταλήγεις πάντα με τη γαμημένη ερώτηση:

Αν ήμουν εγώ εκεί θα δρούσα (ή θα αντιδρούσα) διαφορετικά ;

Που....Ακόμα και αν η απάντηση θα ήταν, ναι εγώ σε αυτές τις συνθήκες θα συμπεριφερόμουν διαφορετικά... η ερώτηση παραμένει: τι είναι αυτό που κάνει μια κοινωνία ή μια συλλογικότητα να συμπεριφερθεί με αυτό το τρόπο ;

Όταν με το τέλος μια ταινίας έχεις την ανάγκη να πιεις μια μπύρα και να τη σκέφτεσαι ως το πρωί, τότε νομίζω ότι είδες μια καλή ταινία....

Στο δια ταύτα. Στο Κύμα, ένας πρώην αναρχικός καθηγητής – αναγκάζεται για μια ολόκληρη εβδομάδα να διδάξει το μάθημα «απολυταρχία». Ενώ βαριέται κι αυτός, ανακαλύπτει ότι και οι μαθητές έχουν σιχαθεί πια να ακούνε για τον εθνικοσοσιαλισμό. Και κάπου εκεί, κάπου πάνω στην ερώτηση «Πραγματικά πιστεύετε ότι δεν μπορεί να ξαναυπάρξει δικτατορία στη Γερμανία ;» και στην απόλυτη απάντηση των μαθητών, πως αυτό θα ήτο αδύνατο, γεννιέται το πείραμα.

Ο καθηγητής αποφασίζει να αφήσει τις θεωρίες και να δημιουργήσει στο μικρόκοσμο της τάξης, ένα απολυταρχικό καθεστώς. Έτσι γρήγορα ορίζεται αυτός αρχηγός και απαιτά από τους μαθητές να σταματήσουν να τον αποκαλούν Ραινερ, αλλά κύριο Βενγκερ. Απαιτά να παίρνουν άδεια για να μιλήσουν, τους βάζει ασκήσεις συγχρονισμού (βήμα στρατιωτικής παρέλασης.... τι άλλο; ), ως αρχικά βήματα πειθαρχίας Αυτό είναι το πρώτο σύνθημα – Δύναμη μέσω της πειθαρχίας. Και ποιος ξέρει για ποιο λόγο – ίσως γιατί το πήραν για παιχνίδι; Όλοι (πλην ενός) φαίνεται να το διασκεδάζουν.

Το δεύτερο σύνθημα, Δύναμη μέσω της ενότητας, έρχεται από τους ίδιους τους μαθητές. Βρίσκουν όνομα για τη νέα συλλογικότητα «Το Κύμα», δημιουργούν στολή, σύμβολο, χαιρετισμό. Ενώ ο καθηγητής βάζει μαζί στο ίδιο θρανίο, μαθητές με χαμηλές και ψηλές βαθμολογίες ούτως ώστε να αντιγράφουν. Η αντιγραφή δεν θεωρείται καταδικαστέα- το αντίθετο μάλιστα: βοηθά την ενότητα, προωθεί την αλληλεγγύη

Και έτσι απλά - μια νέα συλλογικότητα έχει δημιουργηθεί. Ότι χρειάζεται το έχει – αρχηγό – και πίστη σε αυτόν, διαφορετικότητα από όλους τους υπόλοιπους, εσωτερική ενότητα, αλληλεγγύη, σύμβολα, εσωτερικούς κανόνες συμπεριφοράς..... ιδεολογία βεβαίως δεν έχει...... Και αυτό είναι το πρώτο βασανιστικό ερώτημα.

Όταν μπορεί τόσο εύκολα να δημιουργηθεί μια συλλογικότητα με αυτά τα απλά συστατικά, τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο σίγουρους ότι τα μεγάλα πολιτικά/ ιδεολογικά κινήματα αυτό που τελικά πρόσφεραν στα μέλη τους δεν ήταν η ιδεολογία, αλλά ένα αρχηγό και τα σύμβολα ;

Βεβαίως η συλλογικότητα του χωρίου, της ΑΕΛ, του ΑΠΟΕΛ, της Μαφίας, των ομάδων των γκέτο δεν έχουν ιδεολογία, αυτό που τους κρατά μαζί έχει κάτι από αυτό το αίσθημα του ανήκειν – τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο σίγουρους, ότι η συλλογικότητα του ΚΚΕ, των νεοναζί, του ΑΚΕΛ ή του ΔΗΣΥ, των θρησκειών ή της δημοκρατίας διαφέρει; ότι αυτονών είναι πολιτική/ ιδεολογική ;

Αυτός ο λε μπον θα με κυνηγά μια ζωή....

Το δεύτερο ερώτημα που πάντα με συγκλονίζει είναι αυτό το δίλημμα, συλλογικότητας – ατομικισμού. Τελικά τι σκατά θέλουμε ;

Και ένα ερώτημα που τίθεται συχνά από θεωρητικούς των εθνοτικων διενέξεων: Why do followers follow?

Στις εκθέσεις τους με το (υποτιθέμενο) τέλος του πειράματος οι μαθητές εκφράζουν πως ένιωσαν σαν μέλη στο Κύμα. Για το μαθητή που όλοι θεωρούσαν λίγο ψυχοπαθή, λίγο περίεργο και κανένας δεν του έδινε πριν σημασία, το κύμα του έδωσε φίλους. Φίλους που ενώ πριν τον έβλεπαν να τις τρώει αδιαφορώντας, τώρα τον υπερασπίζονται. Του έδωσε νόημα στη ζωή του (εξ ου και στο τέλος αν ευ νοήματος αυτοκτονεί). Ο πλούσιος παραδέχεται ότι πριν θεωρούσε ότι σημαντικά ήταν τα ρούχα και το να είναι κουλ, ενώ το κύμα του απέδειξε πως όλα αυτά δεν είναι τα σημαντικά στη ζωή. Το πειραχτήρι, ο bully, θεωρεί ότι πλέον χρησιμοποιεί βία για καλό σκοπό (ποιό σκοπό;!!!: όμως το θεωρεί), ενώ δε ο τούρκος μετανάστης, για πρώτη φορά συμμετέχει σε κάτι όπου η καταγωγή και η θρησκεία δεν τον αποκλείουν από το να είναι μέλος (βεβαίως δεν αντιλαμβάνεται ότι Το Κυμα κάνει ακριβώς το ίδιο – αποκλείει όσους δεν φορούν λευκό πουκάμισο, όσους δεν ξέρουν το χαιρετισμό...) και ένα κοριτσάκι.... ίσως το Κύμα να ήταν ο μόνος τρόπος για να προσεγγίσει το αγόρι μιας άλλης κοπελιάς.... Που και το αγόρι αυτό βρίσκει στο Κύμα μια οικογένεια που πότε δεν είχε.

(τελικά είναι να αναρωτιέσαι αν η συμμετοχή στο Κύμα ήταν αλτρουιστική ή εγωιστική). Το θέμα είναι ότι το Κύμα βοήθησε να τα μέλη του να ξεπεράσουν τη μεγάλη αρρώστια της κοινωνίας μας – τον ατομικισμό.

Στο πόλο δε η ομάδα του σχολείου η οποία ενώ συνήθιζε να έχει σοβαρά προβλήματα πειθαρχίας και συντονισμού, μέσω του κύματος απέκτησε τελικά ομαδικότητα. Είναι τρομακτικό ίσως, αλλά το κύμα πρόσφερε σε αυτή την ομάδα ότι δεν μπόρεσε να τους προσφέρει η κοινωνία..... αυτό που έβλεπε ο Καζαντάκης στα ομαδικά παιχνίδια

«Τα οµαδικά παιχνίδια υπηρετούν µεγάλο ηθικό σκοπό: σε συνηθίζουν να υποτάξεις την ατοµικότητά σου σε µια γενική ενέργεια. Να µη νιώθης πως είσαι άτοµο ανεξάρτητο, παρά µέλος µιας οµάδας. Να υπερασπίζεσαι όχι µονάχα την ατοµική σου τιµή παρά ολόκληρη την τιµή της οµάδας όπου ανήκεις: σχολή, Πανεπιστήµιο, πόλη, έθνος. Έτσι, από σκαλοπάτι σε σκαλοπάτι, το παιχνίδι µπορεί να σε ανεβάσει στις πιο αψηλές κι αφιλόκερδες κορυφές της ενέργειας.»

Τελικά αυτό δεν επετεύχθη μέσω των σπορ, αλλά στα σπορ μέσω του Κύματος Αλλά όχι μόνο στα σπορ. Το κύμα πέτυχε ακριβώς αυτό: Την υποταγή της ανεξαρτησίας στην ομάδα.

Καλά, δε λέω, Το Κυμα έφερε μαζί του και άλλα .... τον αποκλεισμό όσων δεν υπάκουαν στους κανόνες. Τον αποκλεισμό της αντίθετης άποψης. Τη βία. Αλλά και την παντελή αδυναμία σκέψης, αφού σε ένα παραλλήρηλημα όχλου οι μαθητές ήταν έτοιμοι ακόμα και να σκοτώσουν το «προδότη» συμμαθητή τους – αν τους το ζητούσε ο αρχηγός.

Και στο τέλος της ημέρας ποιος αντιστάθηκε στο Κύμα ;

Δύο κοριτσάκια. Το ένα ίσως απλά γιατί έχασε τη πρωτοκαθεδρία της προσοχής. Ίσως απλά γιατί δεν της πήγαινε το λευκό πουκάμισο.

Τελικά όμως τι αντέταξαν ;

Ιδεολογία ή......

Αυτό που όλοι βρίζουμε ; Τον ατομικισμό ;

Κι εσύ; Αν ήσουν εκεί τι θα κανες;

Θα πήγαίνες κόντρα στο Κύμα, μόνο και μόνο γιατί ξεκίνησε να παρουσιάζει στοιχεία απολυταρχικά ; Και θα χανες αυτήν την ομορφιά του να ανήκεις κάπου ; Την ομορφιά ενός συλλογικού γίγνεσθαι;

Κι αν πήγαινες κόντρα, τι θα αντέτασες ;

Την «ατομική ελευθερία» ;

Συμφεροντολόγε, ε συμφεροντολόγε....

Στρατηγικές του Κυπριακού , Η δεκαετία του 1950.

Αντί άρθρου για τη σημερινή επέτειο επροτίμησα τη βιβλιοπαρουσιάση. Συγκεκριμένα το βιβλίο του Ευανθή Χατζηβασιλείου : Στρατηγικές του Κυπριακού , Η δεκαετία του 1950. (2005 εκδόσεις Πατακη)


Κατ αρχή να πούμε για το συγγραφέα ότι είναι ακαδημαϊκός, και ανήκει εμφανέστατα στη σχολή σκέψης της φιλελεύθερης δεξιάς. Είναι και μέλος της ομάδας για την ιστορία για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (ευτυχώς)

Αντί γενικολογίες για το πόσο σοβαρό, και μελετημένο και όμορφο και ξέρω γω τι άλλο επίθετο θα περιέγραφε ένα βιβλίο θα ακολουθήσω τη πιο βαρετή μέθοδο, της παρουσίασης του κάθε κεφαλαίου ξεχωριστά. Με τούτο το τρόπο αναδεικνύονται τόσα πολλά θέματα για συζήτηση περισσότερα από το να έγραφα κάτι από την αρχή ο ίδιος. Με αυτά κι αυτά ξεκινούμε:

Εισαγωγή
Ο κύριος λόγος που αγόρασα το βιβλίο ήταν όταν διάβασα στα όρθια την εισαγωγή στο βιβλιοπωλείο. Ο άνθρωπος είναι απλά: ακαδημαϊκός Με την εισαγωγή δηλαδή αναγνωρίζει το πόσο δύσκολο εγχείρημα είναι να γράψεις νηφάλια για το κυπριακό, αναγνωρίζει ότι γεγονοντολογική προσέγγιση δεν είναι επαρκής (πόσες φορές να το πω ότι τα γεγονότα από μόνα τους δεν είναι ιστορία), σου λέει ότι για να διαβάσεις αυτό το βιβλίο προϋποθέτει ότι είδη ξέρεις τα βασικά της κυπριακής ιστορίας, σου λέει σε τι θα επικεντρωθεί σε βάθος και τι δεν θα σου πει (ασχολείται μόνο με θέματα στρατηγικής και πάλι όχι όλα, ασχολείται μόνο με τη δεκαετία του 50, ασχολείται μερικώς με τη στρατηγική της αγγλίας και των ΗΠΑ αλλά όχι με την ΕΣΣΔ ή τη τουρκία κλπ). Εν ολίγοις, δεν σου παίζει το ξερόλα σαν τους διάφορους πολιτικάντηδες που γράφουν για το κυπριακό

1. Υπόγειες διαδρομές: Από την ανίσταση στο κυπριακό αγώνα. Ο κύκλος του 1953.

Μακράν το πιο βαρετό κεφάλαιο του βιβλίου. Ατέλειωτη ονοματολογία και βιογραφικά στοιχεία. Για το μακάριο, το γρίβα, τους κύπριους που έστρωσαν το δρόμο για την εοκα (που σήμερα ούτε οι θαυμαστές της οι ίδιοι δεν αναιρούνται σε τούτους) αλλά και συγκριτική παρουσίαση δομών, μεταξύ της ΕΟΚΑ, του ΕΑΜ, της Χ, και άλλων μη-ΕΑΜικων οργανώσεων. Εν ολίγοις αν δεν είσαι πωρωμένος, θέλει κουράγιο να τελειώσεις το πρώτο κεφάλαιο..... αλλά μετά αρχίζουν τα ωραία

2. Διεθνοποίηση 1954: Η στρατιγική της Σταυροφορίας.
Η προσφυγή είναι το θέμα τούτου του κεφαλαίου. Κάμνει ιδιαίτερη αναφορά στον Αλέξη Κύρου, το κύπριο διπλωμάτη που αναμείχθηκε στην ελληνική προσφυγή. Το κάμνει με σκοπό να δείξει το τρόπο σκέψης αυτής της κατά τα άλλα άγνωστης προσωπικότητας. Αν και τη θεωρεί ιδεαλιστική/ νομικίστικη/ αφελή σκέψη, κάμνει το κόπο να δει από που προέρχεται. Μια σκέψη η οποία εθεωρούσε ότι για τη προσφυγή ήταν απαραίτητες δύο βασικές προϋποθέσεις: η ύπαρξη ισχυρής κυβέρνησης, και ένα αρραγές εσωτερικό μέτωπο.


Στο τέλος όμως δεν αφήνει αυτήν την αντίληψη χωρίς κριτική - δηλαδή: την αδυναμία αυτών των ιδεαλιστών – πατριωτών να αντιληφθούν ότι ο ΟΗΕ δεν είναι όργανο διεθνούς ηθικής, τη λανθασμένη αντίληψη ότι με τη προσφυγή θα έφερναν τη αγγλία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, τη σύγκρουση εν τέλει όχι μόνο με τη βρετανία αλλά με ολόκληρο το δυτικό συνασπιμό αλλά ακόμα και με χώρες όπως η γιουγκοσλαβία, τη παντελή παράβλεψη της δυναμικής της αποαποικιοποίησης, την αδυναμία της ελλάδος μετά από κατοχή και εμφύλιο να προκαλέσει σοβαρά την αγγλία..... αλλά και απλά πρακτικά θέματα όπως το ότι η Ελλάς το 1954 δεν διέθετε καν πρεσβείες στις πλείστες χώρες – μέλη του ΟΗΕ, όπου τα συμφέροντα της τα εκπροσωπούσε η Μεγάλη Βρετανία !!
Καταιγιστικός!

3. Η ρητορεία της ρήξης, καλοκαίρι 1954
Βάση της αντίληψης των διεθνών σχέσεων που είχαν κάποιοι εν Ελλάδι κυβερνώντες, το αρραγές εσωτερικό μέτωπο ήταν απαραίτητο για να πετύχει η διεθνοποίηση. Και αυτό θα επετυγχαίνετο με παλλαϊκά συλλαλητήρια μέσω των οποίων θα επείθετο η διεθνής κοινή γνώμη για τη σοβαρότητα των ελληνικών αισθημάτων. (εγώ θα το έλεγα η κλασική αντίληψη του κάμνουμεν παναύρκα μόνοι τζαι χαριεντιζούμαστε μόνοι μας). Κυβέρνηση, εκκλησία, και πανεπιστήμιο αθηνών, έβγαλαν το κόσμο στους δρόμους σε ένα συνοθύλεμα θεατρινισμών πρώτα μετά την νίκη του νασερ επί των άγγλων και αργότερα μετά το ουδέποτε του χοπκισον χωρίς εν τέλει να πετύχουν το παραμικρό.


Αν και αναγνωρίζεται το δίκαιο των διαμαρτυρομένων, αλλά και η προκλητική αλαζονεία της βρετανίας τη περίοδο εκείνη η διπλωματία των συλλαλητηρίων παρουσιάζεται ως εντελώς αποτυχημένη Τελικά μόνο ενότητα δεν επιτεύχθηκε, κάποιους φιλέλληνες βρετανούς τους εχάσαμεν ανεπιστρεπτί, οι προσδοκίες της ελληνικής κοινής γνώμης ανεβήκαν ραγδαία, το κυπριακό υποτάχθηκε στη λογική της εσωτερικής πολιτικής διαμάχης και πλέον οποιαδήποτε άποψη για μια εξελικτική λύση του κυπριακού αντί της ριζικής του ένωσις και μόνο ένωσις, αντιμετωπιζόταν βεβαίως ως ενδοτική – προδοτική, όπως θα δείξει και το επόμενο κεφάλαιο.

4. Η δημόσια συζήτηση για την υψηλή στρατηγική
Αυτό το κεφάλαιο είναι από τα πιο ενδιαφέροντα. Παρουσιάζει μια δημόσια συζήτησή που διεξάχθηκε στις στήλες τις εφημερίδας καθημερινή, μεταξύ των δύο σχολών σκέψης, της εξελικτικής και της ριζικής όπως τις ονομάζει ο χατζηβασιλείου. Είναι η σύγκρουση των ρεαλιστών και των ιδεολόγων, ή αλλιώς της φιλελεύθερης και της εθνικιστικής δεξιάς (αφού η αριστερά στην ελλάδα κατά την περίοδο αυτή ήταν στο περιθώριο).
Διαβάζοντας αυτήν την αντιπαράθεση σου ρχεται ξανά στο νου αυτή η γαμημένη ανικανότητα για διάλογο. Σου ρχεται ξανά στο νου η σύγκρουση Νικία και Αλκιβιάδη, σου ρχεται ξανά η γελοιότητα του ανάν, γενικά η όλη πορεία του κυπριακού από τότε μέχρι σήμερα. Όχι πως αυτή η συζήτηση έπαιξε και κανένα ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής αφού αμέσως μετά ακολούθησε η αρχή του αγώνος, κάτι που άλλαζε άρδην τη κατάσταση.

Όμως είναι σημαντικό γιατί, καταρρίπτει το επιχείρημα, ότι «κρίνεις εκ των ύστερων», ότι «τα δεδομένα τότε ήταν διαφορετικά» κλπ. Πάντα υπήρχαν άτομα που σκέφτονταν διαφορετικά, πάντα υπήρχε μια άλλη άποψη, και το γεγονός ότι δεν εισακούστηκε, δεν οφείλεται στα δεδομένα αλλά στην δική μας ανικανότητα και τυχοδιωκτισμό.
Τους έγραφαν για παράδειγμα η ρεαλιστές:

Ο ΟΗΕ δεν αποτελεί δικαστήριον κρίνον κατά την συνείδησιν τυ δικαίου. Αποτελεί πολτικόν καθαρώς οργανισμόν όπου τα κράτη μέλη αυτού κανονίζουν τη στάση των, προπάντων επί τη βάσει των συμφερόντων των και όπου δεν υπάρχουν περιθώρια δια γενικότερας εξάρσεις, παρά εκεί όπου το ίδιος εκάστου συμφέρον δεν συγκρούεται προς τα ανωτέρω ιδανικά. Και η ελληνική ψήφος, επί των πλείστων διεθνών ζητημάτων επί των οποίων εχρειάσθη να δοθεί, το άμεσον ή έμμεσον ελληνκόν συμφέρον είχε προ πάντως ως γνώμονα, θα ήτο δε περιέργον έαν είχεν άλλως.

Οι άλλοι απαντούσαν

Αυτοδιοίκησης δι’ ημάς θα ειπή πολιτική αυτοκτονία....θα ειπή παράτασις επ’ αόριστων της Κυπριακής δουλείας. Θα ειπή διάσπασις της εθνικής μας ενότητος ....θα ειπή υποβοήθησις του αγγλικού προγράμματος προς αφελληνισμόν της ατυχούς ελληνικής νήσου.

Και ξανά απάντησις:
Γενήθηκα στο έδαφος της οθωμανικής αυτοκρατορίας και δεν πιστεύω στη δυνατότητα του αφελληνισμού. Στα ιστορικά του εδάφη, εκεί όπου έχει ρίζες στη γη ο ελληνισμός δεν αφομιώθηκε ποτέ.....

Τι κερδίσαμε με τον εξτρεμισμό του 1931 ; το ζήτημα χαντακώθηκε εντελώς για μια γενιά. Χάσαμε μια ολόκληρη εικοιπενταετία, κατά τη διάρκεια της οποίας μια διαφορετική τακτική μπορεί να είχε δημιουργήσει τους όρους εξελίξεως προς την ελευθερία. ...ένα πράγμα είναι βέβαιο: ότι ακολουθωντας την αρχή ένωση ή τίποτα, καταλήγουμε συνεχώς σε αδιέξοδο.


Είναι να κτυπάς το κεφάλι σου στο τοίχο αν σκεφτείς πόσο (δεν) προχωρήσαμε μετά από τόσα χρόνια.

5. Οι στρατηγικές της επανάστασης.
Ακόμα ένα εξαιρετικό κεφάλαιο το οποίο θέτει τα ερωτήματα του στόχου και των μέσων που χρησιμοποίησε η ΕΟΚΑ, αλλά και τις μετάλαξεις αυτών στη πορεία. Αυτή η άποψη – ο διαχωρισμός δηλαδή του αγώνα σε περιόδους με άλλους στόχους και άλλα μέσα έχει τη δική της βάση από πολιτικής απόψεως.

Ο αρχικός στόχος ήταν η άσκηση πολιτικής πίεσης, με πριορισμένη δράση , χωρίς ανθρώπινα θύματα με στοχο να κινηθεί «το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης». Τα μέσα θα ήτο εντελώς διαφορετικά από αυτά που τελικά χρησιμοποιήθηκαν: «Δεν πρέπει να νομισθή ότι δια του τρόπου τούτου επιζητούμεν μιαν ολοκληρωτική ΗΛΙΚΗΝ ήτταν εις τας αγγλικάς δυνάμεις εν Κύπω, αλλά μια ΗΘΙΚΗΝ τοιαύτην δια της κατατριβής, παρενοχλήσεως και εκνευρισμού τούτων, ώστε να επιτευχθή ο καθοριζόμενος σκοπός».

Εν ολοίγοις αναγνωρίζετο από την αρχή ότι στρατιωτική λύση του κυπριακού δεν υπήρχε θετική για την ελληνική πλευρά. (Πως εκατάληξεν άλλοσπως είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, όπως και το πως εκαταλήξαν να πιστέφκουν ότι εθκιώξαν τους εγγλέζους.)

Και εδώ ο χατζηβασιλείου θέτει μια επιπλέον παράμετρο. Η αδυναμία του αγώνος αλλά και το όριο χρησιμότητας του. Η αδυναμία του όπως έχει λεχθεί κατά κόρον ήταν η παντελής αγνόηηση των τουρκοκυπριών και της τουρκίας, νομιζόμενη ότι με μια απλή διακύρηξη ξόφλησαν.

Το όριο όμως είναι εξίσου σημαντικό. Αφού παραδέχονταν από την αρχή ότι δεν μπορούσαν να διώξουν τους εγγλέζους με τα όπλα, στο τέλος της ημέρας την απόφαση θα την έπαιρνε ο αποικιοκράτης. «η ΕΟΚΑ καλούνταν κυριολεκτικά να κινηθέι επί ξυρού ακμής: έπρεπε να χτυπήσει τους βρετανούς αρκετά ώστε αυτοί να κινηθούν από το «ουδέποτε», αλλά όχι τόσο ώστε να κόψει γέφυρες μεταξύ τους, με άλλα λόγια να δημιουργήσει ένα πρόβλημα που θα μπορούσε να επιλυθεί με ελληνοβρετανική διαπραγμάτευση» δηλαδή ο αγώνας αποτελούσε ένα επίπεδο πολιτικής σκέψης ιδιαίτερα ψηλό (που δεν είχαμε).


Έτσι όσον αφορά το όριο, η ΕΟΚΑ πέτυχε τους σκοπούς της ένα μόλις χρόνο μετά αφού για πρώτη φορά ο έλληνας μακάριος με τον εγγλέζο χαρτιγκ κάθησαν στο τραπέζι των διαπραγματευσεων. Άλλη μια χαμένη ευκαιρία που χάθηκε εξαιτίας δίκης μας ηλιθιότητας.


Το όριο αφορά και σε ένα άλλο ζήτημα. Από τη στιγμή που εγγλέζοι έριξαν στο τραπέζι την ιδέα της διχοτόμησης τότε η δράση της εοκα μπορούσε εύκολα να χρησιμοποιηθεί και από τη τουρκία ως πρόσχημα για διχοτόμηση ......όπως και έγινε.

Έτσι κάτι που επιτέλους αξίζει να συζητηθεί είναι και το που σταματά μια επανάσταση ;

Πόσο μάλλον αν κάποιος κάμει το κόπο να σκεφτεί τι μας πρότεινε ο χαρτινγκ και τι κερδίσαμε (δηλαδή χάσαμε) μετά από επιπλέον 3 χρόνια αγώνα, θα έλεγε κανείς ότι είναι ο απόλυτος ορισμός της «αποτυχίας».


Από κει και πέρα έχουμε μια αλλαγή στόχων και μεθόδων – κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε, ότι ένας αγώνας στη πορεία αναπτύσει μια δική του δυναμική, και μπορεί να καταλήξει να μην έχει σχέση με τους στόχους με τους οποίους ξεκίνησε.... συμβαίνει.


Ο αγώνας της εοκα κυρίως από το 1958 και μετά βιώνει μια ποιοτική αλλαγή:
Μετά την απομάκρυνση του μακαρίου εχουμε τον γρίβα να μένει ο απόλυτος κυριάρχος στο νησί , κάτι ιδιαίτερα επκίνδυνο αφού και ο ίδιος συγραφέας χαρακτηρίζει ως άνθρωπο χωρίς την ικανότητα πολιτικής σκέψης. Οι προκυρήξεις της εοκα και της πεκα είναι πλέον πιο ακραίες τονίζοντας συνεχώς το όλα για όλα και έχουμε πλέον ρίξη τόσο με το ακελ όσο και με τους τουρκοκύπριους.

(και μια παρένθεση που αφορά τους αριθμούς των νεκρών .... ξέρετε τα γνωστά ότι η εοκα σκότωσε περισσότερους ελληνοκύπριους από ότι εγλέζους. Στο συγκεκριμένο ο χατζηβασιλείου ακολοθεί μια συγκριτική προσέγγιση « αυτό το στοιχέιο δεν είναι μοναδικό: η παρουσία ομοεθνών θυμάτων είναι φαινόμενο εξηγήσιμο σε παρόμοια κινήματα, που επιζητούν πρότιστα να θραύσουν τη διάθεση συνεργασίας με τη κυριάρχη δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσονται συνθήκες γενικής διαταραχής, όποτε παλαιότερες προσωπικές διαφορές λαμβάνουν χαρακτήρα πολιτικό»)


6. Γεωγραφία και στρατηγική
Εδώ πλέον ο συγγραφέας πάει σε μια ανάλυση των διεθνών σχέσεων της εποχής ξεκινώντας από το σουεζ, το ιραν , τη γιουγκοσλαβία, την ελλάδα τουρκία και αγγλία, γι ανα δείξει πως όλα αυτά με το τρόπο τους επηρέασαν το τελικό αποτέλεσμα και πως κινήθηκε η ελληνική εξωτερική (που πλέον ελεγχόνταν από τους ρεαλιστές) μέσα σε αυτά τα δεδομένα ..... να μην σας τα γράψω όλα.... αλλά ένα δυο αξίζει να πούμε.


Ο χατζηβασιλείου αμφισβητεί το αν πράγματι ο άγγλοι έφεραν τη τουρκία στο παιχνίδι.
Αμφισβητεί επίσης την άποψη ότι το ουδέποτε το χοπκισον αποτελούσε «τη διαχρόνική στρατιγική της αγγλίας» (που βλέπω σε κάτι άρθρα μέχρι και σήμερα,( αν είναι δυνατόν!!!) και μου σηκώνεται η τρίχα) αφού εύκολα εξηγείται με απλή ανάγνωση της εσωτερικής πολιτικής της Μ. Βρετανίας κατά τη συγκεκριμένη περίοδο.
Ενδιαφέρον είναι και η αντίληψη ότι η Βρετανία στη Κυπρο δεν μαχόταν για να νησί «στρατηγικής σημασίας» αλλά για το γόητρο της μεγαλής δύναμης, που αμέσως μετά το Σουεζ κινδύνευε να χαθεί ολοκληρωτικά.


Είναι ένα ακόμα εξαιρετικό κεφάλαιο που επικεντρώνεται σε θέματα για το οποία λίγος λόγος γίνεται αλλά αρκετή επίδραση είχαν με τη σειρά τους στις συμφωνίες της ζυρίχης.


7. Αναγκες συντονισμού : Αθήνα – Λευκωσία 1950-1963.
Ένα κεφάλαιο με τη δική του ιδιαιτερότητα αφού αναφέρεται σε δύο κέντρα, της λευκωσίας και των αθηνών, τα οποία ενώ το ένα ήθελε να ενσωματωθεί στο άλλο, κατάφερναν να έχουν μια συνεχή ανικανότητα συντονισμού με όλες βεβαίως τις συνέπειες που αυτό επέβαλε.


8.Στρατιγικές της επίλυσης : Η αναβίωση της διαμάχης ρεαλισμού και ιδεαλισμού
Το κεφάλαιο συνεχίζει πλέον για τη μετά το 1959 μέχρι και λίγο πριν το 63 για να αναδείξει ότι οι δύο σχολές σκέψεις συνέχισαν να συγκρούονται και μετά τη ζυρίχη με τους ιδεαλιστές να επικρατούν και να επαναλμβάνουν συστηματικά τα ίδια λάθη.


Ο χατζηβασιλείου καταφέρνει με το βιβλίο αυτό να μελετήσει τον αγώνα, και όσον αφορά τους δημιουργούς της εοκα, αλλά και όσον αφορά αυτούς που τελικά τον καπέλωσαν. Να μελετήσει στρατιγικές, να ασχοληθεί με το λαικό αίσθημα αλλά και με τη διεθνή πολιτική, ούτως ώστε να αναδείξει ένα θέμα που ήταν « αποκιοκρατικό μεταξύ εκ και βρετανών, τοπικό μεταξύ εκ και τκ, ως διεθνές μεταξύ ελλάδας, του ρκίας και αγγλίας και ως ζήτημα παγκόσμιας διπλοματίας στον ΟΗΕ.


Εν ολίγοις: από τα βιβλία που κυκλοφορούν για την εποχή είναι από αυτά που κατά τη γνώμη θα έπρεπε να διαβαστεί.

Περί ανατροφής και english school

Τη δευτέρα τη νύχτα έβλεπα τη συζήτηση για την αγγλική σχολή από την εκπομπή της ειρήνης. Από τη μια ο τριμικλινιώτης, ο λουκαίδης (του ακελ) με τον πρόεδρο (ή ξέρω γω τι τίτλο είχε ο τύπος) του σχολείου, και από την άλλη η πρωτοβουλία των αποφοίτων και γονέων, και ο.... βαρνάβας (που με τη φόρα που επήρε τελευταίως σιγά μεν έλειπεν!).... ήταν και κος τσάκαλος, που έχει την ευθύνη την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

Είπαν είπαν.... ούτε εγώ ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω. Μα την ιστοσελίδα; την απουσία του συνδέσμου γονέων; το ότι οι συγκεκριμένοι γονείς μιλούν για λάθος στη διαχείριση της μειοψηφίας ενώ και οι ίδιοι είναι μειοψηφία στο σύνδεσμο γονέων, και αντί να ακολουθήσουν τη νενομισμένη διαδικασία αποφασίσαν ως μειοψηφία να κάμουν λεβελλοιστοσελίδα; το γεγονός ότι υπάρχουν σύνδεσμοι αποφοίτων (υπάρχουν τζαι σε άλλες χώρες έτσι φρούτα;) που θέλουν να επιβάλουν τις απόψεις τους για ένα σχολείο που εφύαν ; τζαι αλήθεια, με ποιά ιδιότητα θέλουν να παρέμβουν; το ότι στέλνουν τα παιθκιά τους οι ελληναράες σε σχολείο που δεν διδάσκεται η ελληνική ιστορία αλλά τους επειράξε η απουσία συμβόλων ; ή κάτι αστείους διαπληκτισμούς του για το αν επήαν τζαι είπαν τα σε εφημερίδα - λες τζαι η ιστοσελίδα δεν είναι δημοσίευση!!! Μα τι να σχολιάσεις τζαι τι να αφήκεις ;

Τελικά αποφάσισα να επικεντρωθώ μόνο σε ένα:

Εκάμαν παράπονο λέει, ότι τους είπεν στη τάξη ένας καθηγητής ότι είναι φοίνικες (αντί έλληνες) και εξού και το σκούρο χρώμα..... και το εθεωρήσαν απαράδεχτο, τζαι εκάμαν καταγγελία τζαι σου πα- μου πες τζαι ιστορίες της πάνω τζυρκατζής.

Όσον αφορά το θέμα υπήρξαν δύο απαντήσεις.

Η μια από τον πρόεδρο του σχολείου ο οποίος είπεν ότι το θέμα είναι υπό διερεύνηση αφού ο καθηγητής αρνείται ότι το είπε. Άρα μέχρι να διερευνηθεί είναι λάθος να μιλούμε για το θέμα.

Η δεύτερη ήρθε από τον κο τσάκαλο, ο οποίος είπεν λίον πολλά, ότι αλίμονο αν κάθε φορά που πει κάτι ένας εκπαιδευτικός θα το δίνουμμεν ψιλό μαντήλι τζαι θα κάμνουμεν παναύρκα. Αν εν έτσι εν θα κάμνουμεν άλλη δουλειά. Θα γράφαμε βιβλίο με τις παπάρες των εκπαιδευτικών.

Εγώ βεβαίως δεν ξέρω αν το είπεν ή αν μεν το είπεν ο καθηγητής και βεβαίως ούτε με απασχολεί.

Αυτό που με σοκάρει είναι η ανατροφή που διούν μερικοί στα κοπελλούθκια τους! Έτσι αντί για σχολίου περί εκπαίδευσης, επροτίμησα ένα σχόλιο περί ανατροφής.

Τζαι εξηγούμαι:

Αν έρκετουν ο γιός ή η κόρη μου τζαι ελάλεν μου: παπάκηηηη, ο δάσκαλος είπεν μας ότι είμαστε φοίνικες – τζαι ας πούμε ότι εγώ διαφωνώ, τι θα έκαμνα ως πατέρας που θέλει να δόκει τη σωστή ανατροφή στο κοπελούιν του;

Θα εμπορούν να του/της πω:

γιέ μου/ κόρη μου,ο παπάκης επρονόησεν - η βιβλιοθήκη δόξα συ ο θεός, εν γεμάτη βιβλία, εγκυκλοπαίδειες, τζαι για την ιστορία της κύπρου τζαι για το έθνος που μας έθηξεν ο καθηγητής – κάτσε θκιέβαστα, τζαι έκφρασε τη διαφωνία σου.

Και αυτό με την ελπίδα, ότι θα κάτσει τον κώλο του/ της να θκιεβάσει τζαι να πάει να πει του δασκάλου π.χ. υπάρχει η άποψη ότι το έθνος βασίζεται σε υποκειμενικά κριτήρια, και που τη στιγμή που νιώθω έλλην, άρα είμαι και δεν έχει καμία σημασία εν έχουμε γονίδια που τους φοίνικες..... τζαι αν εν μάγκας ο καθηγητής, να απαντήσει: πολλά ενδιαφέρον η άποψη σου, αν θέλετε να βρεθούμεν το Σάββατο και να συζητήσουμε περι έθνους ότι θέλετε.

Εμπόρεν βεβαίως να κάμω τζαι το άλλο:

Να βάλω το κοπελλούιν μου να ρουφκιανέφκει το δάσκαλο, για να ρτει να το πει του παπάκη του, ο οποίος θα καρφώσει τον δάσκαλο στο διευθυντή του σχολείου, ή ακόμα καλύττερα να να το παίξω μοντέρνος, και να δείξω στο παιδί μου ότι η σύγχρονη ρουφιανιά μπορεί κάλλιστα να γίνει ιστοσελίδα, και πως ο καλύτερος τρόπος έκφρασης της διαφωνίας είναι η ανώνυμη λιβελογραφία. Μετά θα έφκενα τζαι στα κανάλια τζαι θα επούλουν πατριωτισμό.

(τζαι αν στείλουν αύριο τούτοι το κοπελούιν τους σε πανεπιστήμιο στο εξωτερικό τζαι πει τους ο καθηγητής κάτι που δεν τους αρέσει, τι θα κάμουν ; ιστοσελίδες ; !!!)

Ή ας πούμε, έρκετουν το παιδί μου τζαι ελάλεν μου: παπάκη ήρτεν ο κατσιαούνης τζαι είπεν μας ότι ο μακαριος εδημιουργησεν στρατό για να επιβάλει τα 13 σημεία.

Εδώ να πω ότι δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία αν αυτό που είπεν ο κατσιαούνης είναι ιστορικά ακριβές ή όχι. Αυτό που με απασχολεί είναι πως ο γονιός αντιμετωπίζει μια κατάσταση στην οποία το παιδίν του έρκεται σπίτι τζαι ακούει κάτι διαφορετικό από τζίηνο που του έμαθεν ο ίδιος στο σπίτι. Πως θα του μάθω να διαχειρίζεται μια τέτοια κατάσταση ακόμα τζαι αν ο καθηγητής του πει ξέρω γω: ο αρχηγός διγενής ήτο ήρωας!!

Αν ήμουν τάχα μου σοσιαλιστής (ονόματα δεν αναφέρουμεν), εμπορέν να φκω στα κανάλια τζαι να ωρύομαι. Μα ποιός εν τούτος ο κύριος ; επιτρέπεται να λαλεί έτσι ανακρίβειες στα κοπελλούθκια μας; Τζαι να ζητώ τζαι το λόγο που το σχολειό γιατί τον εκάλεσεν να μιλήσει για το κυπριακό.

Αν ήμουν δε αριστερός ή σοσιαλιστής (αντί τάχα μου) θα του ελάλουν: Παιδίν μου, εγώ είμαι αριστερός (εσύ μπορείς να είσαι ότι ανάθεμα θέλεις να είσαι), και πιστευκώ στη διαλεκτική μεθοδολογία. Θεώρω ότι μέσα που την αντίθεση έρκεται η σύνθεση , ότι μέσα από μια σύγκρουση πάντα φκαίνει κάτι καλό. Πόσον μάλλον μέσα από μια σύγκρουση ιδεών. Βεβαίως επιτρέπεται να καλούν το κατσιαούνη τζαι όποιον άλλον θέλουν. Τωρά εσύ, αν θέλεις κάτσε θκίεβασε για τα 13 σημεία, αν δεν σε καλύτπουν τα βιβλία να πα να γοράσουμεν όποιον βιβλίο θέλεις, τζαι την επόμενη φορά που θα ρτει ο κατσιαούνης να σηκώσεις το σσιέριν σου πάνω τζαι να του πεις: κύριε κατσιαούνη, εγώ εθκίεβασα το α, το β τζαι το γ, τζαι κατά τη γνώμη μου λαλείτε μαλακίες (αλίμονο στο διάλογο που που εγκλωβίζεται στο πολιτικώς ορθό και ξεχνά να είναι σοβαρός).

Εμπόρεν βεβαίως να ήμουν τζαι κλασικός κυπραίος τζαι να του ελάλουν: γιέ μου/ κόρη μου, άφηστον ίντα που λαλεί. Εννά τσακωνούμαστέν με τους καθηγητές τωρά; Εσένα ο νους να εν πα στα μαθήματα σου, να πιάσεις τα τζι –σι σου, να πάεις να σπουδάσεις, να βρεις μια δουλειάν καλή.... έτω κρύψε να περάσουμεν.

Τελικά ίσως το πρόβλημα των σχολείων δεν είναι η εκπαίδευση που προσφέρουν, αλλά το γεγονός ότι ο καθηγητής έρκεται αντιμέτωπος με τόσες διαφορετικές ανατατροφές τζαι άτε τωρά να τες συγκεράσει. Που το ρουφκιάνο, στον εθνικιστή, στο τάχαμου αριστερό, στο μετανάστη στον κρύψε-να- περάσουμε - πως να φκάλει λοαρκασμό;

Ε, ρε τι τραβούν τζαι τούτοι οι δασκάλοι δηλαδή....

''Κατά τη κρίση τους"

Κάπου μεταξύ του 1907 και 1912 η γιαγιά της γιαγιάς μου εχήρεψε. Ο άντρας της επέθανε τζαι άφηκεν την με 6 ορφανά που έπρεπεν να αναγιώσει. Οι δυσκολίες ήταν τέθκιες που αναγκάστηκεν να πιάσει δάνειο που τον άντρα της ξαφέρφης της – τον Παπάσκαρνο. Ο Παπάσκαρνος, εκτός του ότι ήταν παπάς, ήταν και κατά τα λεγόμενα του παππού - ένας από τους τρεις τοκιστές που εππατήσσαν τη Κάτω Ζώδια. Γραμματιζούμενος ο παπάς αγράμματη η γιαγιά, επήεν τζαι έκαμεν της γραμμάτιο (σήμερα θα το ελέαμεν συμβόλαιο): Πέντε λίρες δάνειο. Αντίγραφο του γραμμάτιου βεβαίως εκράταν μόνο ο παπάς. Επεράσαν ένα θκυο χρόνια τζαι η γιαγιά δεν εκατάφερε να πκιερώσει το γρέος της.

Το πρόβλημα όμως ήταν άλλο. Ο παπάς, δίπλα που το 5 έβαλεν ένα μηδενικόν, τζαι ισχυρίζετουν ότι του εγρόσταν 50 λίρες!!!

Επήρεν την δικαστήριο.

Αποικιοκρατικό.

Στου Μόρφου.

Έθελεν τα χωράφκια της. Έθελεν να φάει το μάλιν των ορφανών – που εφτάναν τζαι συγγενείς!!

Στο δικαστήριο τζίηνος εβάσταν το γραμμάτιο, η γιαγιά το δίκαιο της.

Τελικά είπε στον εγγλέζο δικαστή: βάρτον να ορκιστεί , τζι αν ορκιστεί ο παπάς ότι έκαμα 50 λίρες δάνειο, χαλάλιν του η περιουσία των ορφανών.

Λαλεί του ο δικαστής:

Ορκίστου παπά

Όχι ο παπάς (ήταν τζαι θεοφοβούμενος ο αθεόφοβος)

Ορκίστου παπά

Όχι

Εν αντρέπεσε τζαι θέλεις να φάεις της περιουσία των ορφανών ; φύε που δαμέ να με σε θωρώ.

Παρένθεση

(Οι τοκιστές τότε – αν θεωρήσουμε το παππού αξιόπιστη πηγή – εχρεώναν τόκο 12%. Εν τζαι χρειάζετουν παραπάνω που 2-3 χρόνια αστοσσιάν για να παττίσσεις τζαι να σου φαν τη περιουσία σου. Οι περιουσίες του κόσμου εγλυτώσαν αφενός μετά το 30 που αρκέψαν τζαι δημιουργούνταν τα συνεργατικά που εχρεώναν 8% τόκο , αλλά κυρίως μετά την επιβολή του χρεολυσίου που επέβαλεν ο άγγλος κυβερνήτης. Βάση τούτου δεν εδικαιούτουν ο τοκιστής να σου πάρει τη περιουσία σου, και η εξόφληση του χρέους εγίνετουν σε μια πιο μακροχρόνια περίοδο.)

Σήμερα ;

Σήμερα θα μου πεις, έχουμε νόμους, έχουμε κράτος, έχουμε ελευθερία αφού οι εγγλέζοι εφύαν, έχουμε δημοκρατία τάξη και ασφάλεια. Σήμερα υπογράφεις συμβόλαιο, συμβόλαιο το οποίον αφού επήες σχολείο μπορείς να θκιεβάσεις (τάχα μου), τζαι συν τις άλλοις αντίγραφο του οποίου σου διούν να το φέρεις στο σπίτι. Άρα η περίπτωση ο τοκιστής να σου κάμει τες 5 λίρες – 50, δεν υφίσταται. Αν διανοηθεί δε, να το πράξει, αυτό θα είναι παράνομο, και εσύ πλέον δεν θα χρειάζεται να προκαλέσεις την ηθική του στο δικαστήριο, αλλά θα πρέπει να παρουσιάσεις ως τεκμήριο απλά και μόνο το συμβόλαιο.

Και για του λόγου το αληθές μάζεψα τρία συμβόλαια: ένα δάνειο για αυτοκίνητο από το συνεργατικό ταμιευτήριο των δασκάλων (για τα συνεργατικά θα ξαναασχοληθούμε και στο μέλλον), και δύο στεγαστικά από την τράπεζα κύπρου και την άλφα.

Ας δούμε τι λαλούν σήμερα τα συμβόλαια.

Παίρνουμε ένα τυχαίο από τη τράπεζα της νήσου των αγίων:

Όροι και προϋποθέσεις

1.ΠΟΣΟ: 116,000 ευρω

2. Τόκος: Η διευκόλυνση (όπου διευκόλυνση στη γλώσσα των τραπεζών σημαίνει το δάνειο ενώ στη δική μας... τοκογλυφία ) θα χρεώνεται α) με σταθερό επιτόκιο 4,750 ετησίως το οποίο θα είναι σταθερό για περίοδο τριών χρόνων από την ημερομηνία εγγραφής της παρούσας συμφωνίας (είναι τούτο κομμάτι που ακούτε στις διαφημίσεις. Είναι η προσφορά. Πόσο μαλάκας θα είσαι αν χάσεις έτσι προσφορά!!! Πόσον μάλλον αν διαβάσεις και το β) μετά τη λήξη της πιο πάνω περιόδου με τόκο προς ποσοστό επιτοκίου 3 μηνών euribor πλέον 1,250% ετησίως. Ο τόκος θα κεφαλοποιείται κάθε έξι μήνες, την 30^ην Ιουνίου και 31 Δεκεμβρίου κάθε έτους

Αφήνουμε το σημείο 3 που ονομάζεται ''αποπληρωμή''.

Το 4 ονομάζεται ''εξασφαλίσεις' και είναι εκεί που λεει ότι βάζεις υποθήκη το διαμέρισμα που σε ''διευκολύνουν'' να αγοράσεις.... και τη ζωή σου επίσης.

Όχι δεν κάνω πλάκα, ούτε και το λεω μεταφορικά

Θα σας το πω τραπεζικά : (συμφωνείς σε) εκχώρηση δικαιωμάτων επί συμβ. ασφ. ζωής της ασφαλιστικής εταιρίας τάδε ιδιοκτησία της κας τάδε.

Εν ολίγοις αν κάνεις το λάθος και πεθάνεις, ή αν νομίζεις ότι με το να πεθάνεις κλέβεις τη τράπεζα - σε γέλασαν (χα!) - η τράπεζα δεν θα χάσει τα λεφτά της.

Το 5 ονομάζεται ''άλλες επιβαρύνσεις/ δικαιώματα/ έξοδα/ δαπάνες''. Αυτό καλύτερα να μη το διαβάσεις γιατί μπορεί να σου ρθει κόλπος. Έξοδα διευθέτησης 580 ευρώ - στο παράρτημα αυτό εξηγείται : ή €17 ή 0,50% (και εννοεί - αλλά δεν το λεει - 0,50% του ποσού του δανείου)..... και καταλαβαίνει κάποιος τις πιθανότητες μεταξύ των δύο ‘‘ή’’ πιο θα σε χρεώσουν....... έξοδα ετοιμασίας συμβολαίων 136 ευρώ , ποσό χαρτοσήμων 389 κλπ κλπ. Τέλος πάντων χέστο το 5.

Χες το και 6, 7, 8. Άσε και το 9 που σου λεει τι θα σου κάνει η τράπεζα αν δεν πληρώσεις στην ώρα σου, κάτι που ονομάζει ''τόκο υπερημερίας''. Χέσε και το 14 που λεει ότι στις περιπτώσεις προπληρωμής/προεξόφλησης το δάνειο θα χρεώνεται με διοικητικά έξοδα μπλα μπλα μπλα (π.χ. μέχρι 6 μήνες τόκους).

Αργείς να πληρώσεις;

Τόκο υπερημερίας

Πληρώνεις πιο νωρίς;

Διοικητικά έξοδα

Το πιο ενδιαφέρον όμως, και σε σχέση πάντα με την πιο πάνω ιστορία είναι το σημείο 10.

Απολαύστε το κατά λέξη

10. ''Η τράπεζα δικαιούται να μεταβάλει (είτε να αυξάνει είτε να μειώνει) κατά τη κρίση της και οποτεδήποτε, μέσα στα πλαίσια της Νομοθεσίας, των νομισματικών και πιστωτικών κανόνων που ισχύουν κάθε φορά, των συνθηκών της αγοράς και της αξίας του χρήματος, το Βασικό επιτόκιο, τις προσαυξήσεις, τον Τόκο Υπερημερίας, τις προμήθειες ή/και Τραπεζικά δικαιώματα (και/ή να επιβαρύνει το λογαριασμό με ποσοστά προμήθειας και /ή τραπεζικά (ledger) και/ή άλλα δικαιώματα κατά τη κρίση της αν η συμφωνία αυτή δεν προνοεί τέτοιες επιβαρύνσεις) και η αλλαγή και/ή επιβολή αυτή θα είναι δεσμευτική για το πελάτη, που θα λαμβάνει γνώση με ανακοίνωση στον ημερήσιο τύπο ή ειδοποίηση με τον προσφορότερο κατά τη κρίση της τράπεζας τρόπο και θα ισχύει από την ημερομηνία που θα καθορίζεται στην ανακοίνωση ή στην ειδοποίηση''.

Καταλάβατε ;

Μάλλον όχι

Αναπνοή και ξανά

10. Η τράπεζα δικαιούται να.... μεταβάλει (είτε να αυξάνει είτε να μειώνει –χα ...σόρρυ μου ξέφυγε) κατά τη κρίση της (εμ, ποιανού του κρίση θα ήταν; τη δική μας ; ) και οποτεδήποτε (και νυν και αει), μέσα στα πλαίσια της Νομοθεσίας (να τους χαιρόμαστε τους νομοθέτες μας), των νομισματικών και πιστωτικών κανόνων που ισχύουν κάθε φορά , των συνθηκών της αγοράς (πιο φλου αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει. Ή για να το πούμε πιο σωστά γράφτηκε με στόχο να είναι φλου. Δεν σου λεει π.χ. όταν οι συνθήκες της αγοράς είναι έτσι το επιτόκιο θα πάει πάνω, αν τελικά είναι αλλιώς θα πάει κάτω) και της αξίας του χρήματος, (και εδώ.... ξεκινάμε και μετράμε) το Βασικό επιτόκιο (ένα), τις προσαυξήσεις (δύο), τον Τόκο Υπερημερίας (και αυτόν), τις προμήθειες (επίσης) ή/και Τραπεζικά δικαιώματα ( ε, θα λοιπαν αυτά ;) (και/ή να επιβαρύνει το λογαριασμό με ποσοστά προμήθειας (έξι) και /ή τραπεζικά (ledger) (τι στο διάολο είναι τούτο ; τέλος πάντων κι αυτά ) και/ή άλλα δικαιώματα (σύνολο οκτώ) κατά τη κρίση της (εμμ ) αν η συμφωνία αυτή δεν προνοεί τέτοιες επιβαρύνσεις) και η αλλαγή και/ή (εδώ νομίζω άλλο ‘‘και η’’ ήθελαν να γράψουν αλλά με τόσα ‘‘και/ή’’ σε μια πρόταση παρασύρθηκαν ) επιβολή αυτή θα είναι δεσμευτική για το πελάτη (είχε κανείς αμφιβολία ;), που θα λαμβάνει γνώση με ανακοίνωση στον ημερήσιο τύπο (!!! και άμα δεν πάρεις εφημερίδα εκείνη τη μέρα ; ) ή ειδοποίηση με το προσφορότερο κατά τη κρίση της τράπεζας (άμα δεν σας έχει πιάσει κρίση μέχρι τώρα συνεχίστε) τρόπο και θα ισχύει από την ημερομηνία που θα καθορίζεται στην ανακοίνωση ή στην ειδοποίηση.

Και εν ολίγοις σημείο 11: Σε περίπτωση που μεταβληθεί το επιτόκιο, η τράπεζα θα μπορεί να αυξήσει το ή μειώσει ανάλογα το ποσό της δόσης, τον αριθμό των δόσεων και την ημερομηνία λήξης του δανείου (μαντέψτε τι ακολουθεί ......) κατά τη κρίση της

Εν ολίγοις

Βάζοντας την υπογραφή σου πάνω στο συμβόλαιο το μόνο σίγουρο είναι:

Το ποσό που θα σου δώσουν

Το ότι θα πληρώνεις

Το ότι αν δεν πληρώσεις θα σου πάρουν το σπίτι (ή το διαμέρισμα αναλόγως σε ποια γενιά ανήκεις)

Το ''πόσα'' θα πληρώσεις επαφίεται στο ''κατά τη κρίση της τράπεζας’' Νόμιμα και δημοκρατικά.

Αυτό δηλαδή που δεν επετρέπετο επί αποικιοκρατίας, ήρθε η δημοκρατία να το νομιμοποιήσει.

Σου αλλάζουν νόμιμα και δημοκρατικά το ποσό που έχεις συμφωνήσει να πληρώσεις για να ξοφλήσεις το χρέος σου!!!

Αυτό πα να πει ότι μιαν καλήν ημέραν μπορεί να λάβετε μιαν επιστολήν από την φέρει πειν γάμα μπανγκ, που να λεει για παράδειγμα (το παραθέτω αυτούσιο):

''Αγαπητέ κύριε/α

Οι μεταβολές στις συνθήκες της αγοράς και η παγκόσμια οικονομική κρίση που επηρέασε αρνητικά τη ρευστότητα του χρήματος διεθνώς είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση του πιστωτικού κινδύνου και του κόστους του χρήματος. Το πιο πάνω μας αναγκάζουν να αυξήσουμε τη προσαύξηση του λογαριασμού σας''.

Έβαλαν στον άνθρωπο γύρω στο 3,5% αύξηση , σύνολο 4,47% ..... πάνω από το euribor (δηλαδή 4,47 συν το euribor που είναι ο μέσος όρος που δανείζουν οι τράπεζας η μια την άλλη στην ευρωζώνη) , για στεγαστικό πρώτης κατοικίας!

Και δεν εξετάζουμε καν την ηθική πλευρά του θέματος, ότι δηλαδή οι τράπεζες προκάλεσαν τη κρίση και τώρα οι καημένες ''αναγκάζονται να αυξήσουν τη προσαύξηση’' Δεν εξετάζουμε καν τη κερδοφορία της συγκεκριμένης τράπεζας. Δεν εξετάζουμε καν το παράλογο, σε περίοδο ύφεσης να ανεβάζουν τα επιτόκια. Εξετάζουμε μόνο το τι υπογράφεις.

Και δεν σου ρχεται η απλοική ερώτηση:

Αυτό το γαμημένο το σημείο 2β γιατί το γράφει εντελώς στο συμβόλαιο;

Γιατί κάνει το κόπο να γράψει: 2β) μετά τη λήξη της πιο πάνω περιόδου με τόκο προς ποσοστό επιτοκίου 3 μηνών euribor πλέον 1,250% ετησίως.

Για να το διαβάζεις μετά που θα σου αυξήσουν τη προσαύξηση και να γίνονται τα νεύρα σου τέντα ;

Τουλάχιστο ας το γράφαν σταράτα: 2β) μετά τη λήξη της πιο πάνω περιόδου η τράπεζα θα σας χρεώνει κατά τη κρίση της όσα θέλει... και θα περνούμε να σας γαμούμε και δύο φορές τη βδομάδα....έτσι, κατά τη κρίση μας και σύμφωνα με συνθήκες τις αγοράς.

Και δεν θα χρειαζόταν μετά να γράψει εκείνο το κατεβατό σημείο 10, όπως και το 11, ούτε και την επιστολή της αύξησης της προσαύξησης. Με δυο προτάσεις θα ξηγιόμασταν. Ας το εισηγηθεί κάποιος στους σοφούς νομοθέτες μας.

Βεβαίως θα μου πεις ρε φίλε η τράπεζα και η ελεύθερη αγορά σου δίνουν ''επιλογή'': σταθερό (όπου σου παίρνει τα σώβρακα) ή κυμαινόμενο επιτόκιο. Αφού διάλεξες κυμαινόμενο τι περίμενες ; να μην κυμαίνεται ;

Να κυμαίνεται δεν λεω. Παίρνεις το ρίσκο και ''επιλέγεις'' το κυμαινόμενο με την ελπίδα ότι το euribor θα είναι χαμηλό. Ότι αυτό που θα κυμαίνεται είναι το euribor. Και αυτοί θα είναι έτσι κι αλλιώς κερδισμένοι, αφού σε χρεώνουν πάνω από το euribor.

Αμ δε. Δε τους φτάνει. Θέλουν να κυμαίνονται όλα κατά τη κρίση τους.

Ο άνθρωπος αυτός αποτάθηκε κατά τη κρίση του, στον σύνδεσμο καταναλωτών, στην επίτροπο διοικήσεως, στην τράπεζα την ίδια, αλλά μέχρι τώρα τζίφος.

Τι να πω στον άνθρωπό αυτό ;

Άμαν του πω πάρε μια μολότοφ θα μου πεις μα αυτό είναι παράνομο.

Σωστό.

Και νόμιμο είναι η αύξηση του επιτοκίου αφού εσύ το υπέγραψες

Άμαν του πω βάλε φωτιά και κάψτην θα μου πεις μα είναι αντιδημοκρατικό. Γιατί σε δημοκρατία ζούμε, και δημοκρατία σημαίνει εκλογές, και εσύ ψήφισες ,( αν δεν ψήφισες καλά να πάθεις, εμείς πάντως κάλπες στήσαμε), και ψήφισες τους νομοθέτες που έφτιαξαν τους νόμους (το ''βάση της νομοθεσίας'' που λεει και το συμβόλαιο σου από κει ήρθε) και τώρα δεν έχεις δικαίωμα να παραπονιέσαι, πόσο μάλλον να...... ονειρεύεσαι φωτιές.

Σωστό..... δε λεω. Το να τη κάψει είναι και παράνομο και αντιδημοκρατικό. Και όμως άμα την κάψει δεν θα χει δίκαιο ;

Σσσττττ. Νομοταγής πολίτης και να ακούγεσαι σα κουκουλοφόρος!

Ντροπή!

''Για αυτό πολύ ευλογα η τοκογλυφία είναι μισητή, επειδή το κέρδος προέρχεται από το ίδιο το νόμισμα και όχι από τη χρήση για την οποία προορίστηκε''. (Αριστοτέλης, Πολικών Α΄ )

Βρε μπας κι αυτός ο αριστοτέλης θέλει κάτι να μας πει ;